Allochtonenweblog

Mensenrechtensituatie Marokko is verslechterd

De hoofdredacteur van Le Journal Hebdomadaire, Aboubakeur Jamai, heeft woensdag aangekondigd dat hij besloten heeft om in ballingschap te gaan uit protest tegen de sluiting van zijn krant. Marokkaanse autoriteiten beweren dat het onafhankelijke weekblad werd gesloten vanwege wanbetaling van “aanzienlijke schulden.” Journalisten van de krant denken er anders over. Ze geloven dat het is niets anders is dan een politieke truc. Een rapport van ‘Human Rights Watch,’ een week geleden gepubliceerd, vertelt over de vrijheid schendende uitspattingen van het Marokkaanse Koninkrijk.

“De toestand in Marokko is verslechterd,” geeft het laatste wereldwijde rapport van ‘Human Rights Watch’ over de mensenrechten, gepubliceerd op 27 januari 2010, aan. Volgens Sarah Leah Whitson, directeur van de NGO voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika heeft de regering, gesteund door gedienstige rechtbanken, repressieve wetgeving gebruikt om vreedzame tegenstanders te straffen en gevangen te zetten, vooral degenen die tegen taboes ingaan betreffende kritiek op de koning of de monarchie, vraagtekens zetten bij het 'Morokkaans zijn’ van de Westelijke Sahara, of de islam ‘bekladden.’

Le Journal Hebdomadaire is het nieuwste slachtoffer van de Marokkaanse onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting. “Ik heb afgedaan met de journalistiek in Marokko, en ik heb besloten in vrijwillige ballingschap te gaan,” zei Aboubakeur Jamai, hoofdredacteur van Le Journal Hebdomadaire woensdag tijdens een persconferentie in Casablanca. Vastgelopen door schulden na dertien jaar te hebben bestaan, zijn de deuren van de oneerbiedige publicatie dichtgespijkerd om nooit meer te worden geopend. Op vrijdag 29 januari werden de bankrekeningen van Aboubakeur Jamai en Ali Amar, een van de voormalige redacteuren van de krant, bevroren door de rechter. “Ze kunnen ons in de gevangenis gooien. Alles kan gebeuren,” zei de heer Jamai, in 2003 de winnaar van de Internationale Prijs voor de persvrijheid.

Kinderen van El Hizjra bloeien op

Komt een Marokkaanse man in het stadhuis voor zijn papieren. Vers van het Rifgebergte. Hij heeft geluk, jubelt de baliemedewerker. De informatie die hij zoekt is er ook in het Arabisch. Dolblij verlaat de man het stadhuis. Hoeft-ie alleen nog maar Arabisch te leren.

Ze hebben zó hun best gedaan, tal van sociale instellingen. Verschillende gemeentes deden vrolijk mee, alles om de buitenlander het in Nederland gemakkelijk te maken. Arabischtalige folders werden welwillend neergelegd.

Totdat bleek dat zo’n 85 procent van de Marokkanen –voor wie de folders in de eerste plaats waren bedoeld– er niets aan had. Zelfs foldertjes die speciaal in het Darija –de Marokkaanse variant van het Arabisch– waren opgesteld, bleken zo goed als nutteloos. Want Berbers spreken hun eigen talen. En dat geen ambtenaar dat weet, verandert daar niets aan.

Het opzienbarende is echter: ook als mensen het wél weten, hoeft er niets te veranderen. Zo kregen Berber­kinderen in Nederland jarenlang willens en wetens les in klassiek Arabisch. Dat was bijvoorbeeld het geval in de jaren 80, toen met veel tamtam het –inmiddels allang weer afgeschafte– project Onderwijs in Eigen Taal en Cultuur (OETC) werd geïntroduceerd.

Lees verder een uitgebreid artikel over Amazigh in het Reformatorisch Dagblad

Een selectie van zomerse berichten 2: ondertussen in Marokko...

De afgelopen weken verschenen er veel artikelen over Marokko op Nederlandstalige websites: onder andere over de rijke koning Mohammed VI, de bedreigde Berbercultuur, seks en de problemen van migranten. Een selectie:

Rijke Mohammed VI niet meer de 'cool king'
"Het was voor het Marokkaanse volk duidelijk: Mohammed VI deed het volledig anders dan zijn dictatoriale vader Hassan II. Dat bleek niet alleen uit zijn presentatie, maar ook uit de zaken die hij in de beginjaren aanpakte. Hij bezorgde vrouwen meer rechten. Er kwam een verzoeningscommissie voor de voormalige politieke gevangenen. Journalisten en kunstenaars kregen meer vrijheid. (..)  Vele media maken de balans op en het tijdschrift Telquel gaat daarin het verst. ‘De absolute chef’, stond onlangs groot op de voorpagina. Sprak de koning eerst nog over Marokko als een land met een ‘democratische en uitvoerende monarchie’, de laatste jaren is dat veranderd in een ‘totale monarchie’ waarvan de macht door niets wordt beperkt, schrijft hoofdredacteur Ahmed Benchemsi. (..) Andere Marokkaanse media schrijven steeds vaker over oude praktijken die weer gemeengoed worden. In verhoorkamers wordt gemarteld, kranten krijgen hoge boetes opgelegd en bloggers zijn opgepakt voor onwelgevallige opmerkingen over het koningshuis. Het is de meeste Marokkanen allang duidelijk dat Marokko niet onderweg is naar een democratie. De koning blijft de enige echte machthebber, die bovendien in grote luxe leeft. Volgens het Amerikaanse zakenblad Forbes is het vermogen van de koning in 2008 van 1,5 miljard dollar gestegen naar 2,5 miljard. En nu volgt een conclusie die voor veel westerlingen zo moeilijk voorstelbaar is: de koning is in Marokko geliefd. Hij heeft Marokko toch schwung gegeven, die zich vertaalt in economische voorspoed en ondanks alles een grotere vrijheid van meningsuiting. In de Arabische wereld zijn Marokkanen mensen om jaloers op te zijn, dankzij hun leider." Lees het hele artikel van Greta Riemersma in de Volkskrant hier

Koning verleent gratie
Koning Mohammed VI van Marokko heeft woensdag 24.865 gevangenen gratie verleend. Ook heeft hij 32 doodvonnissen omgezet in levenslange gevangenisstraffen. De monarch deed dat ter gelegenheid van het Feest van de Troon. Lees verder hier

De klompvoet van Marokko doet pijn
Als een Marokkaan het heeft over primitieve stink-Berbers, kan het bijna niet anders of hij is zelf een Arabier. Een onderdrukkende Arabier, vanzelf. Het zijn de meer gematigde termen waarmee beide groepen elkaar doorgaans zwart maken. Maar niet op vakantie in Marokko. Want die verloopt vaak keurig via de etnische scheidslijnen. Lees verder in het Reformatorisch Dagblad

Satelliet-imam bedreiging voor Berbercultuur
De eeuwenoude Berbercultuur verdwijnt snel in Marokko. Grote boosdoener is de satellietontvanger, die wel eens de genadeklap voor het culturele erfgoed van de Marokkaanse Berbers kan betekenen. Lees verder op de website van Mondiaal Nieuws

Migrant Marokko het somberst in Nederland
Marokkaanse migranten in Nederland voelen zich vaker afgewezen dan migranten in andere Europese landen. De onvrede groeit vooral bij de kinderen van de migranten. Dat blijkt uit een enquête die is uitgevoerd in opdracht van de Adviesraad voor de Marokkaanse Gemeenschap in het buitenland (CCME). Het onderzoek, dat plaatsvond in Spanje, Frankrijk, België, Duitsland en Italië, werd in Casablanca gepresenteerd.

De (Franse) onderzoekers concluderen dat de kinderen van Marokkaanse migranten vaak met elkaar gemeen hebben dat ze zeer hechten aan de Marokkaanse tradities van hun ouders. De verhoudingen met de tweede generatie in Nederland worden echter als „aanzienlijk meer gespannen” gekenschetst dan in andere landen.

Van de ondervraagde migranten en hun kinderen in Nederland had 64 procent het gevoel afgewezen te worden, 14 procentpunt meer dan het Europese gemiddelde. Lees verder in het NRC

Europese Marokkaan wil oude dag liefst in Marokko doorbrengen
Uit hetzelfde onderzoek van de CCE blijkt dat meer dan de helft (52%) van de 3 miljoen Marokkanen die in Europa leven willen hun oude dag in het thuisland doorbrengen.
Volgens de Marokkaanse krant Aujourd'hui le Maroc bestaat er bij de Marokkanen die in Europa leven toch ook een belangrijke tendens om zich definitief in het gastland te vestigen. 4 op elke 5 ondervraagden is reeds genaturaliseerd of heeft het naturalisatieproces opgestart. (Bron: Maroc.nl)

Opvallend is verder dat volgens het onderzoek van de CCME een meerderheid van de Belgische Marokkanen positief staat tegenover Marokko en haar instellingen, terwijl dat volgens onderzoek van de Belgische Boudewijnstichting juist niet het geval was. Zie hier

Droomland Marokko valt vrome moslim tegen
‘Je kunt in Marokko beter hasj verkopen dan je baard laten staan’. Dat kreeg een Nederlandse vrome moslim als tip van een politie-agent. Lees verder hier.

Voor Marokkaanse vrouwen wegen seksuele taboes minder zwaar
Jonge vrouwen in Marokko beginnen seksuele rechten op te eisen. Ze trouwen later, hebben vriendjes en zeggen wat ze willen in bed. Lees verder in Trouw.

Nederlandse Marokkanen worden vaak in Spanje overvallen
Nederlandse Marokkanen die dit jaar de vakantie in hun moederland willen doorbrengen zijn bang om overvallen te worden. Steeds vaker zijn zij het doelwit van gewelddadige overvallen bij de snelwegen in Spanje.
Volgens een woordvoerder van het steunpunt van de ANWB in Barcelona zes meldingen binnen van overvallen. Volgens een woordvoerder is het een nieuw fenomeen. "Vroeger had moeder de waardevolle spullen in haar korset genaaid. Maar de nieuwe generatie Marokkanen is aardig welvarend, rijdt in mooie auto's en heeft mooie spullen en vaak veel geld bij zich omdat ze voor langere tijd gaan. Dat maakt ze tot een aantrekkelijke prooi."
Mohammed Chahim, raadslid in Helmond, heeft het probleem per brief aangekaart bij de minister van Buitenlandse Zaken. Hij vraagt hem en de staatssecretaris om de overvallen aan te kaarten bij de ambtsgenoten in Spanje. Ook het Samenwerkingsverband Marokkanen Nederland (SMN) stuurde een brief aan het ministerie waarin ze hun bezorgdheid uiten. Lees verder hier

Met bolide bink uithangen in Marokko

Nederlandse Marokkanen maken in Marokko de blits met dure auto's uit Duitsland en België, die ze na de vakantie verkopen. Lees meer hier

Meer Marokko in het dossier marokko, migratie en mensenrechten

Actie voor Riffijnse mensenrechtenactivist Chakib el Khayari

De vooraanstaande Marokkaanse mensenrechtenactivist Chakib el Khayari zit al sinds 18 februari 2009 in Casablanca in voorarrest. Hoogstwaarschijnlijk zal de rechter van Casablanca aanstaande woensdag 24 juni een uitspraak doen in de zaak van Chakib El Khayari.

Als voorzitter van de Riffijnse Organisatie voor de Rechten van de Mens had hij namelijk verklaard dat hij het drugsbeleid van Marokko te slap vindt. De Marokkaanse overheid staat massale hasjteelt in Noord-Marokko toe, terwijl deze de ontwikkeling van de regio op tal van terreinen belemmert. El Khayari zit dus vast omdat hij voor zijn mening uitkwam en zijn democratisch recht uitoefende. 

Sindsdien zit deze in Europa graag geziene gast op allerlei congressen en conferenties, gevangen. Verschillende mensenrechtenorganisaties hebben om zijn vrijlating gevraagd, talrijke brieven zijn naar de Marokkaanse gezagsdragers gestuurd, maar tot nu toe wijst niets erop dat Marokko deze oproepen serieus neemt.

Door terug te grijpen naar censuur, vervalt Marokko in oude reflexen en worden de bange vermoedens van velen bevestigd, zoals het gewelddadige optreden van afgelopen zomer in Sidi Ifni al liet zien. Volgens Human Rights Watch toont de arrestatie van El Khayari hoe Marokko met kritiek omgaat. 

Volgens verschillende Marokkaans-Nederlandse organisaties markeert de arrestatie van El Khayari een voorlopig dieptepunt in de toch al kwetsbare mensenrechtensituatie in Marokko.

Aanstaande woensdag 24 juni doet de rechter in Marokko uitspraak in deze zaak. Voor deze organisaties is dit aanleiding om een krachtig protest aan te tekenen tegen deze gang van zaken en ons solidair te verklaren met El Khayari. Daarom wordt a.s. woensdag om 14.00 uur een demonstratie georganiseerd voor de Marokkaanse ambassade in Den Haag onder de titel Chakib moet vrij.

Wij roepen iedereen op om naar Den Haag te komen en aan deze demonstratie mee te doen. Ook kunt u uw steun betuigen aan El Khayari via www.freechakib.com

Chakib moet vrij is een initiatief van:

- Forum Euro-Rif (Afdeling Nederland);
- Stem Marokkaanse Democraten Nederland;
- Vereniging Tilelli;
- Stichting Tifawin;
- Stichting Anoual;
- Marokkaanse Culturele Vereniging Bades
- Amazigh Centrum

Links
Zie ook de column van schrijver Asis Aynan in het Parool. Aynan haalt hierin ook uit naar de CCME:

"Ook onbegrijpelijk is de stilte aan de kant van de Nederlandse leden van de Conseil de la Communauté Marocaine à L’Étranger (CCME), een raad die, hoe zal ik het zeggen, zich bezig houdt met legale spionagepraktijken van Marokkanen in de diaspora. Zelf beweert de CCME in het leven geroepen te zijn om de Marokkaanse overheid van advies te voorzien over het wel en wee van Marokkaanse ‘migranten’. Misschien kan de CCME de Marokkaanse autoriteiten duidelijk maken dat drugs niet goed zijn voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid, de handel daarin het land gegijzeld houdt, en dat Chakib al-Khayari een held is die zo snel mogelijk moet worden vrijgelaten."

Lees meer in het dossier marokko

Sluit migrantenperiode af

Minister Verhagen, laat de Marokkaanse overheid namens ons Nederlanders weten dat die Nederlandse Marokkanen na veertig jaar moet loslaten. Dat schrijft Ahmed Marcouch.

‘Welkom in Marokko’ staat er aan de haven bij Melilla/Beni Nsar. Ik ben hier om mijn vader te begraven in Beni Bouyafar, ons geboortedorp aan de Noord-Marokkaanse kust langs de Middellandse Zee, van waaruit mijn vader bijna veertig jaar geleden emigreerde naar Nederland. Het idee van deze tocht is dat mijn vader begraven wordt te midden van de zijnen.

Islamitische begraafplaats
Maar die zijn merendeels overleden of wonen bij hun kinderen en kleinkinderen in Nederland. Na veertig jaar wordt het tijd voor een islamitische begraafplaats in Amsterdam.

En zo sta ik in de rij voor de douane om mijn auto in te voeren. De tweedaagse autoreis door Frankrijk en Spanje, en de zeereis per boot, zit de rij wachtenden nog in de benen. Daar aan de haven bij Melilla krijg ik maar liefst drie uur de tijd om nauwkeurig te bekijken wat hier aan de poort van Europa nou precies gebeurt tussen ons, met onze Nederlandse paspoorten en Nederlandse kentekenbewijzen, en de Marokkaanse gezagsdragers.

Ommetjes
Als eerste blijkt dat andere mensen veel sneller aan de beurt zijn dan ik. Ze lopen ommetjes, gaan deurtjes binnen, overhandigen briefjes. Zij betalen smeergeld voor diensten waar zij recht op hebben. Zij geven geen fooien als vrije giften, maar zij leveren betalingen onder dwang, op straffe van urenlange onzekerheid in de hitte. Alle zeven douaniers die ik zie, doen mee. Ook hun commandanten.

Uiteindelijk komen twee van hen naar mij toe en vragen: ‘Mogen wij koffie van jou krijgen?’ Dit is de code voor: ‘Geef mij geld, of wij laten jou hier staan.’ Ik wil niet betalen en dat is kennelijk heel bijzonder want er ontstaat een enorme verwarring onder de douaniers. En als ik dan mijn weigering nog laat vergezellen van wat duidelijke statements, is de chaos compleet.

Stempels
De gezagsdragers gaan heen en weer rennen en ik krijg in recordtempo de vereiste stempels.
Na de versnelde stempelactie herstelt zich de orde. En ook daaruit blijkt hoe gewoon de corruptie is: de douaniers ontkenden de verzoeken om geldbedragen niet, ze bedachten smoesjes voor hun corrupte gedrag. Dat is wat zo veel immoraliteit kweekt, de alledaagsheid van de corruptie.

Gelukkig zijn er steeds meer mensen die het níét gewoon vinden. Op YouTube doen filmpjes de ronde en mijn eigen protest is meteen de dag daarop opgepikt door maar liefst drie Marokkaanse kranten.

De corruptie treft naar schatting jaarlijks twee miljoen geëmigreerde Marokkanen die op bezoek komen in hun vaderland, onder wie circa 200 duizend Nederlandse Marokkanen. Vooral van mei tot en met augustus is de jacht op de wandelende portemonnees geopend, vooral op de emigranten met Berberse voorouders.

Moraal
Wat doet de corruptie van de Marokkaanse overheid met het besef van gezag en moraal onder de Marokkaanse burgers? Alle investeringen van de Marokkaanse overheid zijn tevergeefs zolang de Marokkaanse koning de corruptie van zijn gezagsdragers niet aanpakt. Eerst de corruptie uit het overheidsapparaat, daarna volgt het beschavingsoffensief onder de bevolking.

Hoeveel democratie en mondigheid hebben wij vanuit Nederland nu eigenlijk geëxporteerd naar Marokko, in veertig jaar emigratie? Dat blijkt tegen te vallen. Wat Marokko nodig heeft, is een mentaliteitsverandering met vrijheid van meningsuiting voor de burger als waarborg voor democratie. Beiden zitten fout, degene die omkoopt en degene die zich laat omkopen.

Dus Nederlandse Marokkanen, kom in opstand tegen smeergeld betalen. Wijs het van de hand, protesteer ertegen. Na veertig jaar melkkoe te zijn geweest voor de Marokkaanse overheid, is het genoeg geweest.

In Amsterdam zijn wij op vrijdag 5 juni begonnen met de serie feestelijkheden waarmee wij veertig jaar Marokkaanse emigratie naar Nederland herdenken. Slotervaart is op 8 juni aan de beurt. Laten wij daarmee dan eindelijk de migrantenperiode afsluiten. Het is onze opdracht om met elkaar een nieuwe identiteit te ontwikkelen en neer te zetten.

Cohen wil namenlijst toch verbieden

Burgemeester Job Cohen wil nu toch dat de burgerlijke stand in Amsterdam in de toekomst geen gebruik meer maakt van een namenlijst van de Marokkaanse regering. Cohen stelde donderdag aan de gemeenteraad voor om in navolging van Rotterdam de lijsten uit het stadhuis te verwijderen.

De namenlijst ligt nu nog ter inzage bij de afdeling burgerzaken van de gemeente. Marokkaanse Nederlanders worden op die manier geïnformeerd dat de Marokkaanse ambassade in Nederland hun kinderen alleen registreert als zij een ‘Arabische’ naam dragen. Amsterdam wil Marokkaanse Nederlanders voortaan verwijzen naar informatie op de website van het Marokkaanse consulaat als zij aangifte doen van een geboorte en van plan zijn hun kind ook bij het consulaat aan te geven. Zo schrijft Het Parool.

Zonder registratie kunnen de kinderen in de problemen komen als zij naar Marokko reizen of als zij een erfenis van een Marokkaans familielid krijgen. De Tweede Kamer heeft het kabinet in januari verzocht maatregelen hiertegen te onderzoeken. Volgens coalitiepartijen CDA en PvdA moeten ouders van Marokkaanse afkomst de vrijheid krijgen om elke naam voor hun kind te kiezen.

De Amsterdamse gemeenteraad neemt binnenkort een definitief besluit over het voorstel van de burgemeester. Cohens Rotterdamse collega Ahmed Aboutaleb zei enkele weken geleden in de gemeenteraad de namenlijsten ”persoonlijk te verbranden”, mocht hij ze op het stadhuis aantreffen.

Bron: Maghreb.nl

Links:

• Marokkaanse namenlijst moet niet geboycot worden
• Marokkaanse namenlijst: probleem of een hype?

• Aboutaleb: Verbrandt desnoods Marokkaanse namenlijst
  Namenlijst Marokko discrimineert Berbers (Mohammed Benzakour)
  Abdou Menebhi: er bestaat geen geldige Marokkaanse namenlijst
  Oprichting Commissie tegen Marokkaanse namenlijst (Tawiza)
  Ook Belgie tegen namenlijst
  Lijst met (verboden) Berbernamen

Fatwa van de dag: "Fritsma (PVV) is het schoothondje van Marokko"

Aldus Tofik Dibi. Het Groenlinks kamerlid deed deze uitspraak na een kamerdebat waarin tot verrassing van de andere partijen bleek dat de PVV als enige partij geen einde maken aan de praktijk dat gemeenten ongevraagd de tweede nationaliteit van kinderen uit een gemengd huwelijk registreren.

Kinderen met een deels Marokkaanse of Turkse achtergrond worden door bestaande regels automatisch met hun tweede nationaliteit opgenomen in de gemeentelijke basisadministratie (GBA), ook als hun ouders dat niet willen. Een meerderheid in de Kamer wil deze registratie afschaffen.

De PVV verzet zich echter  tegen het opheffen van de registratie. PVV'er Sietse Fritsma noemde het ''ontzettend belangrijk dat we het probleem van de dubbele nationaliteit kennen''.

PvdA'er Dijsselbloem toonde zich ''verbluft'' over dat standpunt, dat volgens hem betekent dat Nederland uitvoering moet geven aan bijvoorbeeld de Marokkaanse nationaliteitswet en Tofik Dibi (GroenLinks) noemde Fritsma ''een verrassend schoothondje van Marokko''. Bron: Nu

Voor wat meer inhoud over dit onderwerp: lees de (Engelstalige) blog van Martijn de Koning: this week's hype: Dutch citizinship only for babies

de Marokkaanse namenlijst: een probleem of een hype?

Kan de Marokkaanse namenlijst verboden worden of niet? In hoeverre is deze lijst dwingend? En bestaat er wel een lijst met verboden Berbernamen? Volgens het ministerie van WWI is de Marokkaanse namenlijst niet dwingend en bestaat er geen lijst met verboden Berbernamen, zoals eerder wel door Trouw was gesuggereerd. Is de ophef over de Marokkaanse namenlijst terecht en is er sprake van een reeel probleem of is het een hype?

In Rotterdam willen ze de Marokkaanse lijst verbieden. Aboutaleb wil de lijst desnoods verbranden. De Amsterdamse gemeenteraad en burgemeester Cohen verbieden de Marokkaanse namenlijsten niet. Volgens Cohen kan de gemeente de lijst ook niet verbieden. De Amsterdamse raad nam wel een VVD-motie aan waarin ambtenaren de namenlijst alleen nog op verzoek mogen verstrekken. Cohen zei deze uitspraak te bestuderen. Indiener Robert Flos noemt dit ‘onheilspellend’. Flos op de website van Binnenlands Bestuur: ‘Mocht hij de motie niet willen uitvoeren, dan schoffeert hij de gemeenteraad. Het lijkt wel of hij meer waarde hecht aan het Marokkaanse overheidsbeleid dan aan de Amsterdamse gemeenteraad.’ Volgens Flos heeft Cohen te vaak last van ‘slappe thee, slappe knieën’. Flos wijst erop dat de PvdA het onderwerp in Rotterdam zelf heeft aangehaald. 

 

Volgens de woordvoerder van Cohen gaat het om goede dienstverlening aan een substantiële minderheid in Amsterdam.  Verbieden, zoals in Rotterdam, heeft volgens hem geen zin. ‘Wij hebben het beleid niet bedacht. Het gaat om afspraken op rijksniveau. Rotterdam kan het ook niet verbieden. Je kunt je personeel wel verbieden de lijst te verstrekken, maar de lijst zelf niet. Op internet bestaat de lijst nog gewoon.’

Laten we dan kijken wat er op rijksniveau over de namenlijst bekend is gemaakt. Op 23 februari gaf minister Van der Laan heldere antwoorden op vragen van de PVV'ers Fritsma, Wilders en Brinkman. Volgens het ministerie heeft de Marokkaanse namenlijst geen dwingend karakter en bestaat er geen lijst met verboden Berbernamen bestaat. Hieronder de antwoorden van minister Van der Laan:

Vraag 2:

Deelt u de mening dat het onacceptabel is dat de Marokkaanse autoriteiten middels een lijst met verboden namen voor in Nederland woonachtige Marokkanen bepalen welke naam zij aan hun kinderen moeten geven? Zo nee, waarom niet?

Antwoord 2:

Uitgangspunt is dat in Nederland woonachtige ouders, binnen de grenzen van het Nederlandse naamrecht, in het bijzonder van artikel 4, tweede lid, van Boek 1 BW, vrij zijn in de keuze van de naam voor hun kind. Dat geldt voor Nederlandse kinderen en dus ook voor kinderen die naast de Nederlandse nog een andere nationaliteit hebben. Voor kinderen met alleen de Marokkaanse nationaliteit, geldt vanuit Marokko voorts het Marokkaanse naamrecht. Volgens de Marokkaanse autoriteiten is de Marokkaanse namenlijst, die een indicatie geeft van namen die geen problemen opleveren bij registratie, geen door de Marokkaanse overheid verspreide namenlijst met een dwingend karakter. De namenlijst die door de Marokkaanse consulaten in Nederland worden gebruikt, dienen als hulpmiddel om Marokkaanse ouders namen aan te reiken waarvan het zeker is dat deze in overeenstemming zijn met het Marokkaanse recht. Andere namen dan vermeld op de lijst, kunnen in principe ook gekozen worden. Marokkaanse burgers dienen bij de keuze van de voornamen voor hun kinderen rekening te houden met de "Loi relative à l'état civil" (de Wet inzake de burgerlijke stand). Daarin wordt bepaald dat degene die aangifte doet van een geboorte de voornaam van het kind kiest, waarbij de naam aan een aantal vereisten moet voldoen: de naam dient een 'Marokkaans karakter' te hebben, mag niet overeenkomen met een familienaam, kan uit maximaal twee voornamen bestaan en dient niet overeen te komen met de naam van een stad, dorp of stam. Tevens mag de naam niet in strijd zijn met de goede zeden of openbare orde. Indien een gekozen naam niet wordt goedgekeurd bij gelegenheid van de geboorteaangifte, kan daartegen beroep worden ingesteld. Een dergelijk beroep is in een substantieel aantal gevallen succesvol geweest.

In het krantenbericht van dagblad Trouw van 28 januari jl. staat vermeld dat de Marokkaanse regering alle ambassades en consulaten in het buitenland binnenkort een lijst met verboden Berbernamen zal toezenden. Volgens de Marokkaanse autoriteiten is deze informatie onjuist.

Sniper stelt corruptie in Marokko aan de kaak met filmpjes

De onbekende Sidi Ifni Sniper heeft opnieuw toegeslagen. Dinsdag heeft hij op de internetsite dailymotion een filmpje gepost waarin is te zien dat gendarmes in de Marokkaanse plaats Tiznit geld aannemen elke keer als ze een auto aanhouden. In februari toonde hij met een soortgelijk filmpje op YouTube hoe corrupte gendarmes in het zuidelijke Tan-Tan te werk gingen. Zo schrijft de Volkskrant.

Met dergelijke filmpjes hebben Marokkanen een nieuwe methode ontdekt om corruptie aan de kaak te stellen. Degene die ermee begon, was de Targuist Sniper die in 2007 in het noordelijke Rif-gebied vastlegde hoe agenten aan de lopende band auto’s aanhielden en geld aannamen. Het eerste filmpje verscheen op YouTube en trok binnen een week 350 duizend bezoekers. Daarna zouden nog drie filmpjes volgen.

Het werd een rel in Marokko. De gefilmde gendarmes moesten voor de rechter verschijnen. Hun bazen werden uit hun post ontheven, hoewel de officiële verklaring was dat dit reeds lang was voorzien. Heel Marokko giste naar de identiteit van de persoon die hiervoor verantwoordelijk was. Het Marokkaanse tijdschrift TelQuel onthulde in oktober 2007 dat achter de Targuist Sniper een tiental jongeren schuilging, van wie de meerderheid studenten. Zij werden nooit gepakt.

De Sidi Ifni Sniper heeft de strijd tegen de corruptie sinds kort overgenomen. Hij doet dat met filmpjes die alweer professioneler ogen dan die van zijn voorganger de Targuist Sniper. De meeste recente film op dailymotion begint als een spannende oorlogsfilm, met trompetgeschal, een piratenvlag en bliksemflitsen. Hij heeft ook een titel meegekregen: ‘Ik ben kwaad.’ (bron: maghreb.nl)

Zie het filmpje:

إعصار الغضب
Geüpload door qannass

Marokko bestrijdt sjiitische islam

Marokko bindt in eigen land de strijd aan met de sjiitische islam. De geheime dienst DST heeft vrijdag huiszoekingen gedaan in Essaouira, Ouazzane en Tanger, meldden de Marokkaanse dagbladen Al Massae en Akhbar Alyoum dinsdag. De DST nam daarbij sjiitische lectuur in beslag en ondervroeg tientallen arrestanten.

Marokkanen belijden de soennitische variant van de islam. Volgens het ministerie van Buitenlandse Zaken telt Marokko slechts enkele honderden sjiieten. Maar in toenemende mate vindt sjiitisch activisme plaats, zei minister Taïeb Fassi-Fihri onlangs tegen het Franse persbureau AFP.

De sjiitische beïnvloeding zou ‘direct en indirect’ plaatsvinden, aldus Fassi Fihri. Hij beschouwt dit als ‘gebrek aan respect van Iran’. Begin maart verbrak Marokko de diplomatieke betrekkingen met het sjiitische Iran. Officieel heette het dat Marokko zich kantte tegen Irans opstelling jegens het staatje Bahrein in de Perzische Golf.

Bahrein is in naam soennitisch, maar er wonen ook veel sjiieten. Onlangs verklaarde Iran dat Bahrein historisch gezien de veertiende provincie van het land is. Er waren meer Arabische landen die zich tegen die opmerking verzetten, maar Marokko stuurde ook de Iraanse ambassadeur naar huis en verbrak alle banden met Iran.

Vervolgens sloot het Marokkaanse ministerie van Onderwijs een Iraakse school in Rabat, nadat een vader van drie leerlingen de school beschuldigde van sjiitische bekeringsijver…

Meer is op de site van de Volkskrant te lezen. (met dank aan maghreb.nl)

'Marokkaanse namenlijst moet niet geboycot worden'

Vrijwel ieder land verbiedt bepaalde namen, dus Marokko is daar beslist geen uitzondering in. De uitspraken van burgemeester Ahmed Aboutaleb en schrijver Mohammed Benzakour tegen de Marokkaanse namenlijst zijn dan ook onrealistisch.  Dat stellen Mr. Fouad Abdi en dr. Wibo van Rossum in een artikel in NRC Handelsblad.

Ook in westerse landen bestaan namenlijsten schrijven Abdi en Van Rossum.

"Engeland en Amerika zijn heel liberaal. 'Satan' en 'Lucifer' zijn in de meeste Amerikaanse staten mogelijk, maar je kind 'Fuck' noemen is in strijd met de zeden en mag dus niet. Nieuw Zeeland verbood in het verleden '4Real', Zweden ooit 'Staalman', Portugal heeft een verboden lijst met daarop onder andere 'Lolita', 'Maradona' en 'Mona Lisa', in Duitsland mogen 'Judas', 'Kain' en 'Adolf Hitler' niet en was vroeger ook 'Jesus' verboden. In Spanje daarentegen is ‘Jesus’ een heel gebruikelijke naam. Het verbod op bepaalde namen heeft met de geschiedenis, de cultuur en de religie van een land te maken. Doorgaans beroept een land zich erop dat het gaat om de bescherming van het kind, dat met bepaalde namen gepest of buitengesloten zal worden. (..)  Overigens verbiedt de Nederlandse wet namen die ‘ongepast’ zijn of die overeenstemmen met bestaande geslachtsnamen. Je kind ‘Amsterdam’ noemen, ‘Jansen’ of ‘Retemooi’ is hier niet mogelijk. "

Abdi en Van Rossum zien niet in waarom Marokko dan namen als 'Jan', 'Piet' of 'Klaas' niet zou mogen verbieden.

Er is volgens beide heren niets mis mee wanneer Nederlandse ambtenaren de Marokkaanse namenlijst ter sprake brengen als een Marokkaan aangifte komt doen van de geboorte van een zoon of dochter. "Als de Marokkaanse aangever alleen de Marokkaanse nationaliteit heeft, dan moet – het Nederlandse recht schrijft dat voor – Marokkaans namenrecht toegepast worden. Een Nederlandse ambtenaar mag dus geen in Marokko verboden naam inschrijven. Ambtenaren zijn in die gevallen verplicht om de ‘verboden namen’ lijst te gebruiken." En: "Het getuigt van kennis van de multiculturele samenleving als een ambtenaar een burger erop wijst dat een naam weliswaar in Nederland is toegestaan, maar dat in andere situaties (consulaat, Marokko) een naam problemen kan opleveren."

Bron: NRC

links:

Aboutaleb: Verbrandt desnoods Marokkaanse namenlijst
Namenlijst Marokko discrimineert Berbers (Mohammed Benzakour)
Abdou Menebhi: er bestaat geen geldige Marokkaanse namenlijst
Oprichting Commissie tegen Marokkaanse namenlijst (Tawiza)
Ook Belgie tegen namenlijst
Lijst met (verboden) Berbernamen

 

Aboutaleb verbrandt desnoods Marokkaanse namenlijst

Volgens burgemeester Aboutaleb van Rotterdam circuleert er op zijn stadhuis geen Marokkaanse namenlijst. En als die er zou zijn, zou hij 'm eigenhandig verbranden. Rotterdammers van Marokkaanse afkomst kunnen volgens Aboutaleb hun kinderen elke naam geven die ze willen; ze hoeven zich niet te houden aan een namenlijst van de Marokkaanse regering. Aboutaleb verklaarde dit naar aanleiding van vragen van de gemeenteraad over de Marokkaanse namenlijst naar aanleiding van klachten van enkele jonge ouders.

Bron: Wereldomroep / Beeld: redactie Maroc.NL

meer over dit onderwerp in het dossier Marokko, mensenrechten en migranten

links:

Abdou Menebhi: er bestaat geen geldige Marokkaanse namenlijst

Oprichting Commissie tegen Marokkaanse namenlijst (Tawiza)
Ook Belgie tegen namenlijst

Lijst met (verboden) Berbernamen

Marokko krijgt hulp na zware overstromingen

Het Nederlandse Rode Kruis opent gironummer 7244 voor hulp aan de slachtoffers van de overstromingen in Marokko. In het agrarische gebied in het noorden van het land zijn sinds eind januari opnieuw duizenden mensen geteisterd door de onophoudelijke regen- en sneeuwbuien. Dertig mensen zijn overleden en zo’n 4500 mensen hebben onderdak, voedsel en water nodig omdat zij in het noodweer alles kwijt zijn geraakt.

Marokko kampt al sinds begin oktober met extreem zware regenval. De Rode Halve Maan Vereniging helpt al maanden in het gebied en heeft eerder aangegeven zo’n 1,1 miljoen euro nodig te hebben om slachtoffers van voedsel, dekens, kleding, matrassen, keukenmaterialen en schoon drinkwater te voorzien. Ook veel waterpunten en sanitaire voorzieningen zijn beschadigd of geheel vernietigd door de overstromingen. Het grootste probleem van de hulpverlening is het op tijd bereiken van de slachtoffers. De afgelegen gebieden zijn moeilijk bereikbaar, omdat behalve huizen ook veel wegen zijn weggespoeld. Ook de oogst van zestigduizend hectaren landbouwgrond is grotendeels verloren gegaan.

Het Nederlandse Rode Kruis wil graag bijdragen aan de hulpverlening aan de slachtoffers in Marokko. Niet alleen wordt deze bijdrage ingezet voor directe noodhulp in de vorm van voedsel, water en onderdak, maar ook om de lokale gemeenschappen voor te bereiden op rampen in de toekomst door bijvoorbeeld de opbouw van voedselvoorraden.

Bron: Maghreb magazine

Marokko ontwikkelt leerpakket tegen illegale immigratie

De Marokkaanse vereniging Tanmia.ma heeft een nieuwe methode ontwikkeld die kinderen bewuster moet maken over de gevaren van illegale immigratie. Het leerpakket “Waarom wil ik emigreren?” bestaat uit een DVD met twee animatiefilms van 12 minuten in vier talen: Marokkaans Arabisch, Amazigh, Frans, en Italiaans. Ook zitten er twee beeldverhalen bij in het Arabisch en Frans. Tanmia.ma is van plan om 12 workshops op te zetten over het gebruik van het informatiepakket. Ze willen 300 coördinatoren trainen afkomstig van verschillende verenigingen die actief zijn in het noorden en oosten van Marokko.

Het doel is om van jongs af aan de gevaren van illegale immigratie uit te leggen, daarom is het leerpakket gericht op kinderen. De geanimeerde films zijn het product van 30 waargebeurde verhalen van kinderen uit vier Noord-Marokkaanse steden die waarschijnlijk illegaal gaan migreren.

“Immigratie, inclusief die van minderjarigen, is het resultaat van een aantal zaken zoals armoede, gebrek aan bewustzijn, afwezigheid van diensten…naast de complexiteit van de wettelijke emigratieprocedures, en het bestaan van een emigratie-gebonden cultuur diepgeworteld in kinderen,” zegt Tanmia.ma Executive Director Mourad Gourouhi.

Onvergezelde kinderen die verhuizen naar een nieuw land worden geconfronteerd met risico’s zoals seksuele uitbuiting, mishandeling en verkrachting, volgens Gourouhi. Desondanks bestaat het verlangen om te emigreren nu ook onder kinderen die wonen met hun families en niet alleen bij straatkinderen. Europa wordt nog steeds gezien als het land van mogelijkheden, een beeld dat wordt versterkt door de migranten die tijdens vakanties terug naar Marokko reizen met materiële weelde.

Vertegenwoordigers van Tanmia.ma hebben gezegd toekomstige leerpakketten beter zullen worden aangepast voor meisjes. De organisatie wil meer openheid bij overheidsinstanties, en raadden aan een onderzoek te beginnen naar minderjarigen die illegaal in het buitenland wonen. Ook wil Tanmia.ma dat de status van illegale minderjarigen in Marokko afkomstig uit Sub-Sahara Afrika in kaart wordt gebracht.

Bron: redactie Maroc.nl

Rotterdams rumoer over namenlijst

Er is in Rotterdam onrust ontstaan binnen de Marokkaanse gemeenschap over de namenlijst die gehanteerd wordt door de burgerlijke stand in de maasstad. Volgens burgemeester Aboutaleb kunnen Marokkanen vrij de naam van hun kind kiezen, maar voornamelijk Nederlands-Marokkaanse Berberse vinden dat de gemeente aan de leiband van de Marokkaanse overheid loopt.

Een Rotterdamse Marokkaan die zijn pasgeboren kind wil aangeven bij de gemeente krijgt het dringende advies een naam te kiezen die op de lijst voorkomt, het Marokkaanse consulaat zou geen andere namen accepteren. Volgens Ahmed Aboutaleb berust de hele discussie grotendeels op 'een misverstand'. Dat zei hij deze week na een gesprek met de Marokkaanse ambassadeur. De lijsten zouden slechts bedoeld zijn als hulpmiddel voor de, vaak analfabete, Marokkaanse migranten. "Het gaat enkel om de juiste spelling. Ten onrechte is het beeld ontstaan dat dit een limitatieve lijst is. Mensen kunnen zelf beslissen hoe ze hun kind noemen. Het is jammer dat onze ambtenaren verkeerde voorlichting geven," aldus de burgemeester in het AD.

Nederlandse-Marokkaan Abdou Menebhi van de Marokkaanse Migrantenraad (CCME) verklaarde vorige week tegenover het Allochtonenweblog dat er geen geldige namenlijst meer is. Menebhi veklraarde dit op grond van uitlatingen van de Marokkaanse minster van Binnenlandse Zaken.

Moussa Aynan, PvdA-raadslid in Haarlem, voert een landelijke actie tegen de 'discriminerende en Arabisch-nationalistische' namenlijst. Van verschillende kinderen die hij kent zijn de namen geweigerd laat hij het AD weten. "Geen probleem? Waarom bestaat er in Rabat dan een namencommissie? Alleen islamitische namen worden nu toegelaten. Over Berberse namen moeten ze heel goed nadenken. Dat heeft de ambassadeur mij verteld." Dat er tegen Aboutaleb iets anders verteld wordt, is volgens Aynan 'op en top Marokkaans': "Als het heet onder de voeten wordt, gaan ze draaien. En ja, Aboutaleb... Die heeft vroeger natuurlijk een lintje gekregen van de Koning."

meer over dit onderwerp in het dossier Marokko, mensenrechten en migranten

links:

Oprichting Commissie tegen Marokkaanse namenlijst (Tawiza)
Ook Belgie tegen namenlijst

Lijst met (verboden) Berbernamen

Abdou Menebhi:"Er bestaat geen geldige Marokkaanse namenlijst"

Volgens Abdou Menebhi bestaat er geen geldige Marokkaanse namenlijst meer. Deze namenlijst is ten tijde van het bewind van Hassan II opgesteld door voormalig minister Basri. Menebhi, die een van de Nederlandse leden is van de CCME, de Raad van de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland, heeft navraag gedaan in Marokko.  Tegenover het Allochtonenweblog verklaart hij nu dat de laatste officiele verklaring over de namenlijst is gedaan door de minister van Binnenlandse Zaken Chakib Benmoussa in mei vorig jaar. Benmoussa verklaarde toen dat de oude namenlijst van voormalig minister Basri geen geldigheid heeft. Benmoussa antwoordde op kamervragen "qu'il n'existe aucune restriction au choix des prénoms, ni aucune liste limitative pour la liberté des citoyens en la matière." Menebhi verwijst naar dit artikel.

Vorige week werd in dagblad Trouw een ambtenaar aangehaald, die volgens Menebhi een verkeerde interpretatie heeft gegeven. Er zouden volgens Menebhi geen beperkingen bestaan om je kind een Tamazightnaam (Berbernaam) te geven.

Wel zijn er beperkingen die met goede smaak te maken hebben. Zo kun je je kind geen Allah noemen, evenmin als je in Nederland je kind God mag noemen. Menebhi adviseert Nederlandse Marokkanen die hun kind een Tamazightnaam willen geven, dit gewoon te doen. " Wanneer een Berbernaam geweigerd wordt door een Marokkaans ambtenaar, moet je naar de rechter stappen" , aldus Menebhi. Hij verwijst naar advocaat Abderrahim Jamai die in het verleden met succes rechtszaken heeft gevoerd om Tamazightnamen erkend te krijgen (zie hier).

Menebhi verklaart dat mensen die hun kind een Tamazightnaam willen geven en daarmee problemen krijgen, voor hulp terecht kunnen bij Emcemo, de organisatie waar Menebhi voorzitter van is. " Laat ze maar naar ons spreekuur komen, ik help ze graag", aldus Menebhi. Emcemo is bereikbaar op: 020 4288825 of per email: info@emcemo.nl 

meer over dit onderwerp in het dossier Marokko, mensenrechten en migranten

links:

Oprichting Commissie tegen Marokkaanse namenlijst (Tawiza)
Ook Belgie tegen namenlijst

Lijst met (verboden) Berbernamen

Lijst met (verboden) Berbernamen

Marokko heeft onlangs 13 Berbernamen van de lijst met toegestane namen verwijderd.  Marokko wil op deze wijze de Marokkaanse identiteit van haar onderdanen waarborgen, ook van Marokkaanse Nederlanders. „Wij verbieden Berbernamen omdat zij in tegenspraak zijn met de identiteit en omdat ze de deur openen voor verspreiding van betekenisloze namen”, laat Idris Bajdi, topambtenaar Binnenlandse Zaken in Marokko, tegenover Trouw weten. Exact dezelfde verklaring gaf hij eerder overigens ook aan Alarabiya.

Alarbiya schrijft dat volgens de Marokkaanse wet 99-37  voornamen Marokkaans moeten zijn. Tot de verboden namen behoren de namen die uit meer dan 2 delen bestaan, of namen die verwijzen naar een stad, een dorp, een stam of namen met een indecente betekenis. Voor al degenen, Berbers en niet-Berbers, die een kind verwachten en overwegen hun kind een Berbernaam te geven hieronder een korte cilp met namen. Daaronder een lange tabel met meisjes en jongensnamen. Meer in het  dossier Marokko, mensenrechten, migratie

Marokko verbiedt Berbernamen: Nederlandse Berbers en Tweede Kamer geïrriteerd

Nederlandse ouders van Marokkaanse afkomst moeten de vrijheid krijgen om elke naam voor kun kind te kiezen. Coalitiepartijen PvdA en CDA willen dat het kabinet maatregelen bekijkt om de Marokkaanse overheid daartoe te bewegen. De ambassade van Marokko in Den Haag registreert kinderen van Marokkaanse Nederlanders alleen als zij een 'Arabische' naam dragen. Zonder registratie kunnen de kinderen in de problemen komen als zij naar Marokko reizen of als zij een erfenis van een Marokkaans familielid krijgen.

Sinds kort zijn ook Berberse namen door Rabat op een lijst van verboden namen geplaatst en verreweg het grootste gedeelte van de Marokkanen in Nederland is Berber. Marokko weigert tot nog toe gehoor te geven aan de oproep vanuit Nederland. Rabat vindt de registratie een interne aangelegenheid. Marokko wil op deze wijze de Marokkaanse identiteit van haar onderdanen waarborgen, ook van Marokkaanse Nederlanders. „Wij verbieden Berbernamen omdat zij in tegenspraak zijn met de identiteit en omdat ze de deur openen voor verspreiding van betekenisloze namen”, laat Idris Bajdi, topambtenaar Binnenlandse Zaken in Marokko, tegenover Trouw weten.

Marokkaanse Nederlanders reageren in Trouw boos op de nieuwe maatregel. Moussa Aynan, PvdA-raadslid in Haarlem, noemt de beslissing van Rabat provocerend. „Marokko is bezig met een blinde islamisering van het land, van mensen die er allang niet meer wonen én van Marokkaanse Europeanen die er niet eens geboren zijn. Meer kan ik er eigenlijk niet van maken. Door expliciet eeuwenoude Berbernamen te verbieden, maakt Marokko duidelijk welke identiteit het wil hebben: Arabisch. En Berbers zijn géén Arabieren. ” Aynan kwam vorig jaar zelf in het nieuws toen hij zijn kinderen een niet-islamitische naam wilde geven.

Voor Berbers is het besluit het zoveelste bewijs dat Marokko af wil van de Berbertaal en -cultuur. Een beleid dat volgens critici al jaren aan de gang is om Marokko, uiteindelijk, volledig te arabiseren. Berberactivisten in Marokko reageerden daarom als gestoken. In een reactie aan de Arabische nieuwsdienst Al-Arabiya zei vooraanstaand activist Ali Khadawi dat dit ’een schande is voor Marokko’ en mensenrechtenactivist Rabeia al Zuheiri spreekt van „een brede vorm van discriminatie, van marginalisatie van Berbergebieden tot het verbieden van Berbernamen”.

Daar is PvdA-kamerlid Samira Bouchibti het volledig mee eens. „We moeten af van die namenlijst en die bemoeienis. Ik wil zelf kunnen bepalen hoe ik mijn kinderen noem. Dit is discriminerend.”

Bron: Wereldomroep en Trouw

Zie ook Trouw: Marokko wil alle ambassades namenlijsten sturen met goedgekeurde Arabische namen. Als het aan het Marokkaans-Nederlandse Kamerlid Tofik Dibi ligt gaat de lijst per kerende post terug naar Rabat. Lees verder hier

Meer in het  dossier Marokko, mensenrechten, migratie

Ministerie van Buitenlandse Zaken over Marokkaanse Hoge Raad van Migranten

Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken heeft antwoord gegeven op vragen van de kamerleden Fritsma en Wilders (beiden PVV) en het kamerlid Toorenburg van het CDA over de uitspraak van de Marokkaanse Hoge Raad van Migranten dat Marokkaanse Nederlanders 'expats' zijn. Hieronder de vragen en antwoorden.

Antwoorden van de heer Verhagen, minister van Buitenlandse Zaken op vragen van de leden Fritsma en Wilders (PVV) over de uitspraak van de Marokkaanse Hoge Raad van Migranten dat Marokkaanse Nederlanders 'expats' zijn.

Vraag 1
Bent u bekend met de uitspraak van de Marokkaanse Hoge Raad van Migranten dat Marokkaanse Nederlanders ‘expats’ zijn? 1)

Antwoord
Ja.

Vraag 2
Deelt u de mening dat het volkomen onacceptabel is dat een orgaan van de Marokkaanse overheid Marokkaanse Nederlanders op een dergelijke wijze aanduidt, nu dit orgaan zich ten doel stelt om deelname van ‘expats’ aan de politieke, economische, culturele en sociale ontwikkeling van Marokko te verhogen? Zo neen, waarom niet?

Vraag 3
Hoe verhoudt deze uitspraak van de Hoge Raad van Migranten zich met uw verzoek aan de Marokkaanse autoriteiten om de integratie van Marokkaanse Nederlanders niet te belemmeren?

Vraag 4
Welke maatregelen bent u voornemens te treffen in de richting van de Marokkaanse autoriteiten, nu deze voor de zoveelste keer op rij hebben aangetoond volkomen maling te hebben aan Nederland en zich schaamteloos met in Nederland woonachtige Marokkanen blijven bemoeien?

Antwoord
De Hoge Raad voor Migranten gebruikt de term “Marocain résident à l’étranger” of “expatriate” en doelt daarmee op het feit dat voor Marokko Marokkanen altijd de Marokkaanse nationaliteit blijven houden, ook al wonen zij in het buitenland en hebben zij eveneens een andere nationaliteit. Zoals ik in mijn brief van 4 december jl aan uw Kamer inzake het verslag van mijn recente bezoek aan Marokko en Algerije reeds schreef, heb ik tijdens mijn onderhoud met mijn Marokkaanse ambtgenoot gesteld dat ik vooralsnog een dergelijke Raad kan aanvaarden, mits openheid wordt betracht over activiteiten en doelstellingen van deze Raad en de activiteiten van deze Raad stroken met het Nederlandse integratiebeleid en de Nederlandse wetgeving.

Vraag 5
Bent u bereid om maatregelen te treffen tegen de vertegenwoordigers van de Hoge Raad van Migranten in Nederland? Zo neen, waarom niet?

Petitie tegen Marokkaanse adviesraad

Een groep Marokkaanse migranten heeft een petitie opgesteld tegen de CCME (Adviesraad Marokkaanse Migranten). De oproep is op 11 december geplaatst op een Belgische site en inmiddels door een kleine honderd sympathisanten ondertekend (zie de lijst met ondertekenaars hier). Volgens de opstellers van de petitie is de CCME niet democratisch tot stand gekomen en is de raad niet representatief. Vergelijkbare kritiek werd eerder geuit door Farid Azarkan van de SMN.
Abdou Menebhi, één van de Nederlandse vertegenwoordigers in de CCME, erkende eerder dat de adviesraad niet democratisch is gekozen. Maar dat is volgens hem  'eigen' aan de meeste adviesraden. Menebhi verklaarde  tegenover het Allochtonenweblog: 'Kun je me een Nederlandse adviesraad noemen die wel democratisch gekozen is?' Wel gelooft hij dat de CCME representatief is samengesteld. Tegenover de website nieuwwij liet Menebhi weten dat er onderzoek zal worden gedaan naar de wensen van de Marokkanen als het gaat om wet en regelgeving, cultuur, religie en opvoeding. Ook worden er verschillende werkgroepen in heel Nederland opgezet die mee gaan denken over burgerschap en politieke participatie.

Meer over dit onderwerp in het dossier Marokko, mensenrechten en migranten. Hieronder de oproep om de petitie te tekenen.

Teken de online petitie voor de ontbinding van CCME(Adviesraad Marokkaanse Migranten), een raad die is benoemd en wordt voorgesteld door een kleine groep, die niet de Marokkaanse gemeenschap vertegenwoordigd in het buitenland.

We leven in democratische landen en wij willen dat onze raad wordt verkozen in transparantie en democratie, zonder tussenkomst van wie dan ook.

Wij zijn vrije burgers en Democraten, en we roepen alle democraten Marokkanen en niet Marokkanen om uitdrukking te geven aan de solidariteit met de Marokkaanse gemeenschap buiten Marokko met het tekenen van de online petitie via de volgende link:

http://www.lapetition.be/sign_petition.php?petid=3532

De krachten van Al Jaalia(Marokkaanse gemeenschap in het buitenland), uit verschillende landen bevestigen hedendaags hun recht op vertegenwoordiging in de politiek, uit haar gelederen en democratisch gekozen. En dit door middel van een campagne in een petitie vorm, vertaald in meerdere talen, en die gepresenteerd wordt aan de autoriteiten in Rabat, tijdens een persconferentie, waarvan de datum later wordt vastgesteld.

Wij zijn tegen niemand en wij zijn voor een democratisch, representatief en transparant gekozen raad.  Leve de democratie, lang leve onze solidariteit.
Laten we onszelf helpen ons lot in onze handen TE HEBBEN.

Voor meer informatie: Jamal Eddine Ryane, Algemeen coördinator en woordvoerder van de petitie, jryane@gmail.com

Marokko, mensenrechten en migranten

De afgelopen maanden is er op het Allochtonenweblog veel aandacht besteed aan Marokko en de relatie van dat land met haar emigranten. Hieronder over deze onderwerpen een 'factsheet' en links naar een selectie van de artikelen die zijn verschenen. Dit bericht verschijnt ook als permanent dossier in de linkerkolom van het Allochtonenweblog. Opmerkingen, correcties en aanvullingen blijven van harte welkom.

Marokko is een koninkrijk. De koning, Mohammed VI (afgekort M6), wordt niet alleen beschouwd als wereldlijk leider, maar ook als geestelijk leider. De Koning is opperbevelhebber van de strijdkrachten en voorzitter van de Hoge Raad voor de Magistratuur. Alle belangrijke politieke beslissingen moeten met zijn instemming worden genomen.
Aan de laatste parlementsverkiezingen 2007 deden 33 partijen mee. Maar liefst 24 fracties veroverden een plek in het Marokkaanse parlement. De conservatieve partij Istiqlal (Onafhankelijkheid) won de verkiezingen met 52 zetels, gevolgd door de islamitische Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (PJD) met 47 zetels. De socialistische USF was de grootste verliezer en viel terug naar 36 zetels. De invloedrijke islamistische beweging Adl wa al Ishan (Rechtvaardigheid en Liefdadigheid) riep op tot een boycot van de verkiezingen. De politieke partij van de Berbers, de Parti Democratique Amazigh (PDA) werd verboden.
Slechts 37 procent van de kiesgerechtigden trok naar de stembus en dat was een dieptepunt. Volgens waarnemers een duidelijk teken van een wantrouwen in de overheid. Na de verkiezingen vormden Istiqlal en de USF opnieuw de regering onder leiding van premier Abbas El Fassi. In zijn kabinet zijn zeven van de 34 ministers vrouw.
Afgelopen zomer is er een 34ste politieke partij opgericht: de Parti Authenticite et Modernite (PAM). De oprichter van de partij is Fouad Ali el Himma, die al dertig jaar de beste vriend van de koning is. De verwachting is dat El Himma tegenwicht moet bieden aan de oprukkende islamisten van de Parti de la Justice et du Developpement (PJD), die onlangs hardliner en aartsconservatief Abdelilah Benkirane tot haar partijleider koos. PAM zal, vanwege de directe link met de koning, waarschijnlijk een grote aanhang verwerven.

Mensenrechten
In juli 1999 kwam er na ruim dertig jaar een einde aan het bewind van Koning Hassan II. Onder zijn regime, de jaren van lood genoemd, werden mensenrechten fors geschonden. Vlak voor zijn dood kwamen er voorzichtig hervormingen tot stand. De nieuwe koning, Mohammed VI ging hier mee door. Dit heeft geleid tot een opener klimaat in Marokko. Er kan meer worden gezegd en er is sprake van een grotere persvrijheid.
Om de jaren van lood te verwerken en fouten te herstellen, stelde de koning een  nationale verzoeningscommissie (Instance Equité et Réconciliation, IER) in. Slachtoffers van het regime van Hassan II mochten voor de commissie hun verhaal doen en een deel van de slachtoffers ontving een schadevergoeding (van de 23000 dossiers hebben er 12000 een compensatie in geld gekregen). Ook formuleerde de commissie een aantal aanbevelingen.
Een aantal belangrijke onderwerpen blijven echter erg gevoelig: de rol en positie van de monarchie, de islam en de Westelijke Sahara.

'Maak betrokkenheid bij Marokko niet verdacht' (Khadija Arib)

Van Nederlandse Marokkanen wordt geëist dat zij geen enkele betrokkenheid tonen bij Marokko. Ten onrechte, betoogt Khadija Arib in de Volkskrant.

Er is veel ophef ontstaan over de reis van 40 Nederlandse imams naar Marokko. Zij zouden daar instructies hebben gekregen over hoe zij Marokkanen in Nederland in het gareel kunnen houden. Er verschijnen vaker berichten over de bemoeienis van Marokko met Nederlandse Marokkanen.

Die berichten maken iedere Marokkaan die betrokken is bij de ontwikkelingen in Marokko verdacht. De PVV, Verdonk en de VVD springen hier gretig op in. Zij beweren dat de integratie van Marokkanen in Nederland wordt belemmerd door de vermeende invloed die Marokko op hen uitoefent. Deze partijen vinden dat mensen die twee paspoorten hebben, vooral Marokkanen, geen enkele betrokkenheid mogen tonen met het land waar zij of hun ouders vandaan komen. Hun loyaliteit wordt ter discussie gesteld.

In deze discussie worden feiten, beelden en meningen steeds door elkaar gehaald. Zo wordt de suggestie gewekt dat de Marokkaanse overheid mensen verplicht geld naar dat land te sturen. De meeste Marokkanen uit de eerste generatie sturen inderdaad geld naar Marokko. Dat geld gaat echter niet naar koning Mohamed VI, maar naar achtergebleven familieleden.
Veel Marokkaanse emigranten komen uit regio’s met veel werkloosheid en armoede. Zij emigreerden niet alleen om het zelf beter te hebben, maar ook om hun familie te helpen. Daar is niets mis mee. Wél belangrijk is of mensen dit uit vrije wil doen of onder druk. Van dat laatste is geen sprake.

Bij de tweede en derde generatie is het geen automatisme om geld naar Marokko te sturen. Sommigen willen graag een appartementje kopen in Marokko, anderen willen via ontwikkelingshulpprojecten iets voor Marokko betekenen. Maar er zijn ook genoeg Marokkanen die niets met Marokko te maken willen hebben. Iedereen is vrij te handelen naar eigen keuze.

In deze discussie wordt ook geen onderscheid gemaakt tussen Marokko onder het oude regime van koning Hassan II en onder de huidige koning Mohamed VI. Marokko heeft onder Hassan II jarenlang onderdrukking gekend: schending van mensenrechten, geen persvrijheid en het verdwijnen van politieke tegenstanders. Aan deze praktijken is inmiddels gelukkig een einde gekomen. Alle politieke gevangenen werden eind jaren negentig vrijgelaten, ballingen konden eindelijk terug en er is een waarheidscommissie ingesteld die het Marokkaanse volk de gelegenheid geeft met het verleden af te rekenen. Dit proces is nog gaande en het zal jaren duren voor Marokko een echte democratie is.

' Marokko-Nederland: Ontoelaatbare inmenging of vruchtbare samenwerking?

Nederlandse Marokkanen blijven in de greep van Marokko, wat een ontoelaatbare belemmering vormt voor hun integratie, betoogt Thierry Baudet in de Volkskrant. Hieronder zijn artikel.

Marokko begrijpt niet goed wat het betekent als je burgers je land verlaten. Neem de Marokkaanse ambassadeur in Nederland, over wie iemand mij vertelde op mijn reis met minister Verhagen van Buitenlandse Zaken naar Marokko. Hij had gezegd trots te zijn de Nederlanders van Marokkaanse afkomst te vertegenwoordigen.

Maar die vertegenwoordigt de Marokkaanse ambassadeur helemaal niet! Het is illustratief voor het Marokkaanse beleid van ‘integratie prima, assimilatie nee’, zoals de Marokkaanse minister van Buitenlandse Zaken Fassi Fihri zei (NRC, 25 november). Meedoen in het land waar je naartoe bent gegaan, maar in je hart Marokkaan blijven. Voor eeuwig, want de Marokkaanse nationaliteit is onvervreemdbaar en wordt doorgegeven aan je kinderen.

Behoud van het Marokkaanse staatsburgerschap stelt Marokko in staat juridisch greep te houden op zijn emigranten. In theorie kan de Marokkaanse staat zijn burgers terugroepen voor dienstplicht en jurisdictie claimen voor in Nederland begane overtredingen van het Marokkaanse strafrecht (bijvoorbeeld het bekritiseren van de Marokkaanse koning, maar ook abortus, homoseksualiteit, geloofsafval).

Ook worden naar Nederlands recht voltrokken echtscheidingen tussen Marokkaanse Nederlanders maar zeer moeizaam door Marokko erkend en blijf je dus getrouwd voor de Marokkaanse staat (waardoor gijzeling en kindontvoering mogelijk worden).
Ook al is het juridisch onmogelijk los te komen van de Marokkaanse nationaliteit, je kunt je er in de praktijk van bevrijden door je niet in te schrijven op het Marokkaans consulaat en geen Marokkaans paspoort aan te vragen. Daarmee word je ‘onzichtbaar’ voor de Marokkaanse staat, en ontsnap je dus aan zijn rechtsmacht.

De gevolgen hiervan zijn echter groot. Ga je terug naar Marokko, dan word je urenlang vernederd bij de douane. Moussa Aynan, Haarlems gemeenteraadslid voor de PvdA, overkwam het deze zomer.
‘Wie denk je wel niet dat je bent?’, werd hem toegebeten.
‘Geen Marokkaans paspoort aangevraagd? Landverrader!’

Het klopt niet dat de Marokkaanse moslims in Europa radicaler zijn in het geloof dan in Marokko (Abdelkader Benali)

Als een Marokkaan op een omzichtige manier ongeloof toont, dan frons ik met mijn wenkbrauwen. Dan jeukt mijn hand en voel ik een lichte vorm van migraine opkomen. En dat is precies wat ik er gebeurde toen ik de opmerking van de Marokkaanse journalist Mostafa Abkari, hoofdredacteur van de krant Le Maroc, las in deze krant [de Volkskrant] . “Bij Europa denk je aan beschaving. Maar deze mensen zijn radicaler in het geloof dan in Marokko. Ik snap het niet. Er is daar geen armoede.”

Hij moet beter weten en hij weet het beter maar zal wel zijn formele redenen hebben gehad om niet uiteen te zetten waarom het heel erg voor de hand liggend is dat Marokkaanse jongeren die opgroeien in Europa radicaliseren en wat Marokko daar aan kan doen.

Armoedzaaiers
Abkari snapt het wel maar wil het niet vertellen en dat is het volgende: radicalisering wordt deels in de hand gewerkt door armoede maar radicalisering is niet alleen voorbehouden aan armoedzaaiers. De eerste terroristen waren keurige middenklasse-jongens en meisjes. Het klopt niet dat de Marokkaanse moslims in Europa radicaler zijn in het geloof dan in Marokko. Maar moslims in Europa worden wel elke dag geconfronteerd met hun geloof in een seculiere cultuur. Dit botst, dat wringt, dat zorgt voor een fall out waar Europa middenin zit en de Europese islam ook.

De islam in Europa is de afgelopen 25 jaar sneller veranderd dan de islam in Marokko de afgelopen 500 jaar. Sinds de bloei en val van Andalusië liggen de burgers van Marokko keurig netjes aan de leiband van traditie, gedicteerd door geloof en religie, gedicteerd door traditie. Niemand ontkomt hier aan in Marokko. Afspreken met een jongevrouw in een café is nooit voor de hand liggend. Waarom vertelt Abkari dat niet?

Afspreken met een strenge moslima in een Utrechts café (wel non-alcoholisch), geen moslim die er in Nederland wakker van ligt. En wat die vermenging van sexen betreft: de positie van de vrouw is hier beschermd en heeft een lange staat van dienst. In Marokko ligt dat anders, al kan  men wel zeggen dat met de laatste wetswijzigingen in het familierecht de situatie is vooruitgegaan. Maar voorlopig blijft het dweilen met de kraan open.

Salafisten
In Marokko wordt de minister van Buitenlandse Zaken van Nederland verteld dat de autoriteiten in alle moskeeën afvaardigingen hebben van de veiligheidsdienst, dit allemaal ter bestrijding van het terrorisme. Ze hebben er niet bij verteld dat in Marokkaanse gevangenissen de salafisten het meest voor elkaar krijgen en er de dienst uitmaken.

Sowieso vind ik zo'n opmerking niet geschikt voor een democratisch land waar de mensenrechten de leidraad zijn bij het (onder)handelen met de burger. Het verschil tussen Marokko en Nederland is dat we hier geloof opsplitsen in een privégedeelte en een publiek gedeelte. Over privé hebben we niets te zeggen, maar waar religie in de publieke sfeer een rol speelt, begint de discussie die wordt gedreven door een diepe behoefte om de sociale vrede te bewaren en recht te doen aan de seculiere publieke ruimte waar geloof een rol in kan spelen.

In Marokko is zo'n debat er niet, zodat mensen als Abkari schaamteloos hun gemeenplaatsen kunnen afrakelen zonder weerwoord. Om deze reden kan Marokko Nederland niet helpen bij de bestrijding van radicalisme, hoeveel terroristen er ook in de Maghreb worden opgepakt.

Abdelkader Benali is schrijver. Hij is columnist op de website van de Volkskrant. Daar verscheen ook deze column. Met toestemming van Abdelkader Benali is zijn column ook op het Allochtonenweblog geplaatst.

'Ik ben geen Marokkaans onderdaan, ik ben een wereldburger'

'Ik ben van niemand een onderdaan. Ik was geen onderdaan van het Marokko van Hassan II, en ik ben nu geen onderdaan van Marokko en ook niet van Nederland. Ik voel me een wereldburger, die geboren is in Marokko en leeft in Nederland. Met beide landen voel ik me verwant. Als ik mezelf geen onderdaan van Marokko noem, waarom zou ik de Nederlandse Marokkanen wel als onderdanen van Marokko beschouwen?'  Dat verklaart Abdou Menebhi, één van de vier Nederlandse Marokkanen die lid is van de Raad van de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland (Conseil de la Communauté Marocaine à l'Étranger, CCME).

Menebhi reageert  op een artikel in Trouw, waarin wordt verklaard dat de CCME Marokkaanse Nederlanders als Marokkaanse onderdanen zou beschouwen. Trouw baseert zich hierbij op het gebruik van het woord 'expatriates' in de Engelstalige documenten van de CCME, wat door Trouwjournalist Rob Pietersen vrij wordt vertaald met 'expats', 'tijdelijke bewoners in een vreemd land'. Naar aanleiding van het artikel in Trouw heeft de PVV kamervragen gesteld. Dat laatste mag overigens tamelijk hypocriet genoemd worden: als er één partij is die Marokkaanse Nederlanders de facto als expats beschouwd, en ze liever 'Marokkanen' dan 'Nederlanders' noemt is het de PVV wel. Het is ook de PVV die nog geregeld spreekt over het 'terugsturen' van (Nederlandse) Marokkanen.

presentatie aan het Nederlandse publiek
Komende week presenteert de omstreden raad zich aan het Nederlandse publiek. Op dinsdagavond is er van 18 tot 22 uur een bijeenkomst voor Marokkaanse Nederlanders in de Jaarbeurs in Utrecht, op woensdag 3 december is er om 10.30 uur een persconferentie in Nieuwspoort en volgt 's avonds van 19 tot 22 uur een bijeenkomst voor geïnteresseerden in het Haagse Concordia.

kritiek
Op de CCME is vanaf het begin veel kritiek geweest. Het Samenwerkingsverband van Marokkanen in Nederland (SMN) noemt in Trouw de bijeenkomsten in Utrecht en Den Haag ’een promotietournee’. Eerder gaf SMN-directeur Farid Azarkan aan de Hoge Raad niet te erkennen. „Die is niet democratisch totstandgekomen; we snappen niet op basis waarvan de leden zijn gekozen. Daarnaast zijn de doelstellingen onduidelijk. Dit is een achterhoedegevecht.” Vergelijkbare kritiek is te lezen op de site Yawatani.com en in op diverse artikelen die op het Allochtonenweblog zijn verschenen (zie onder).

Het debat dat Marokkaanse Nederlanders over de CCME voeren, gaat over de mate waarin Marokko democratiseert, de situatie van de mensenrechten in Marokko, de bemoeienis van Marokko met diegenen die Marokko verlaten hebben en de vraag of deelname aan de CCME een goede strategie is om de situatie in Marokko te verbeteren. En als dat het geval is, is de CCME representatief? Is de CCME niet een instrument van de Marokkaanse overheid om meer grip te houden op de Marokkanen die het land verlaten hebben? Want of je nu in Marokko woont of in Timboektoe, voor de Marokkaanse overheid ben en blijf je de facto een Marokkaan (Marocains résidents à l’étranger, MRE) en inderdaad een 'expat'.

Marokko verbaast zich over radicale Nederlanders

Marokkanen in Marokko verbazen zich over het gedrag van hun migranten, schrijft de Volkskrant vandaag. Tijdens vakanties verwachten Marokkanen hun gemigreerde landgenoten terug in mooie kleren. Maar in plaats daarvan komen uit Europa baardmannen en gesluierde vrouwen die hun de les gaan lezen.

Volgens Marokkanen in Marokko komen radicale moslims juist uit landen als Nederland. ‘Deze mensen zijn nog extremer dan in Saoedi-Arabië’, zei onlangs hoofdredacteur Taoufik Bouachrine van Al Massae.

‘Bij Europa denk je aan beschaving’, zegt Mostafa Abkari, hoofdredacteur van de krant Le Maroc. ‘Maar deze mensen zijn radicaler in het geloof dan in Marokko. Ik snap het niet. Er is daar geen armoede.’

Bron: Volkskrant/ Maroc.NL

Dubbel paspoort Marokkanen blijft

Afstand doen van de Marokkaanse nationaliteit is en blijft onbespreekbaar in Marokko. De Marokkaanse regering wil de grondwet op dat punt niet aanpassen. Dat bleek uit een gesprek in de Marokkaanse hoofdstad Rabat tussen de Marokkaanse minister van Buitenlandse Zaken Taib Fassi Fihri en zijn Nederlandse ambtgenoot Maxime Verhagen.

Fihri maakte ook duidelijk dat het een interne Marokkaanse aangelegenheid is wanneer een Marokkaanse Nederlander zijn kind wil laten registreren bij de Marokkaanse ambassade in Nederland. Verhagen benadrukte echter dat er er geen enkele verplichting is om naar de Marokkaanse ambassade te gaan voor registratie volgens de namenlijsten bij inschrijving. Volgens Fihri en Verhagen zijn Marokkaanse Nederlanders vrij zijn hun kind bij een Nederlandse gemeente in te schrijven zonder zich aan deze voorschriften te houden.

namenlijst
In de afgelopen jaren ontstond geregeld politieke ophef over de lijst met door Marokko goedgekeurde namen, nadat Nederlandse gemeenteambtenaren weigerden bepaalde namen in te schrijven omdat die niet op die lijst voorkwamen. Gemeenten zouden de lijst nu niet meer aanbieden. Als ouders hun kind echter ook willen aanmelden bij de Marokkaanse ambassade, kunnen ze toch problemen krijgen omdat de namenlijst dan alsnog zou gelden

overboeken geld
De Marokkaanse overheid gaat de belemmeringen opheffen die nu opspelen wanneer er van Marokko naar Nederland geld wordt overgemaakt. Deze belemmering speelde een rol tijdens de recente discussie over inmenging van de Marokkaanse overheid in Nederland. Sleutelfiguren uit de Marokkaans-Nederlandse gemeenschap stelden dat dit soort financiële obstakels de integratie in Nederland kunnen belemmeren.

 

integratie
Minister Fihri riep verder Marokkanen in Nederland op om zich goed te integreren in de samenleving: "We willen dat de Marokkaanse gemeenschap niet alleen alle rechten, maar ook alle plichten van de Nederlandse samenleving erkent." Hij noemde de 'tolerante Marokkaanse islam' als een nuttig middel voor Marokkaanse Nederlanders en voor de Nederlandse samenleving. Toch stelde hij dat Marokko 'de deur openhoudt' voor Marokkanen die de behoefte voelen om de banden met de religie of de cultuur van hun vaderland te behouden.

Marokko en mensenrechten

Eind november komen leden van de Conseil de la Communauté Marocaine à l’Etranger (CCME) naar Nederland voor een aantal bijeenkomsten, waarvan er twee worden georganiseerd door het Emcemo van Abdou Menebhi. Diezelfde Menebhi is met een paar andere Nederlandse Marokkanen lid van deze CCME die door koning Mohammed VI is ingesteld. De debatten die rond het bezoek van de CCME worden georganiseerd zijn een vervolg op de felle discussies die de afgelopen maanden onder Marokkaanse Nederlanders plaats vonden over de politieke en democratische ontwikkelingen in Marokko en de relatie van Marokko met de Marokkaanse diaspora.

Deze discussies gaan steeds weer vooral over de volgende vragen:

• in hoeverre is er in Marokko echt sprake van democratische hervormingen en van verbetering van de mensenrechtensituatie?
• in hoeverre vindt er bemoeienis vanuit Marokko plaats met de Marokkaanse migranten in Europa? Deze migranten vormen voor Marokko niet alleen een belangrijke inkomstenbron, maar zijn ook relevant voor Marokko als het gaat om het tegengaan van moslimextremisme.
• wat is de beste strategie om verbetering te brengen in de democratische en mensenrechtensituatie in Marokko en om de bemoeienis van Marokko met haar diaspora te verminderen? Meewerken aan initiatieven van de Marokkaanse overheid, zoals de CCME om van binnenuit verbetering te brengen, of is het juist beter voor de oppositie te kiezen? Verdient Marokko vooral aanmoediging of juist vooral kritiek?
• wie deugt er in de discussie wel en wie deugt er niet?

Die laatste vraag heeft weinig inhoudelijke betekenis en verpest alleen maar het debat. Toch lijkt het er steeds weer bij te moeten horen. Ook nu. Zo riepen de opstellers van de verklaring Verbondenheid met Marokko is evident en legitiem enerzijds op tot een discussie zonder polarisatie en verdachtmakingen, maar tegelijkertijd haalden ze uit naar Marokkaanse Nederlanders die met hun negativisme en cynisme  opportunistisch "munt zouden willen slaan uit de vijandelijke attitude van ultra rechtse en anti-Marokkaanse tendensen binnen de politieke arena." Op die manier zet je ieder die meer kritiek op Marokko heeft dan je lief is, gemakkelijk weg als een opportunist die ultra rechtse en anti-Marokkaanse sentimenten steunt. Op hun beurt hebben trouwens sommige opstellers van de verklaring ook te maken gehad met verdachtmakingen die hun integriteit ter discussie stelden en die weinig met de inhoud te maken hebben.

Wat ook opmerkelijk is aan de discussies is dat de Westelijke Sahara zelden of nooit ter sprake komt. Dat is door het Vankaas blogspot terecht aan de orde gesteld. Wanneer over mensenrechten in Marokko wordt gesproken, gaat het vaak over positie van (voormalige) linkse activisten die in de vorige eeuw actie voerden tegen het bewind van Hassan II. De bewegingsvrijheid van deze activisten is inderdaad aanmerkelijk groter geworden. Vergeten wordt dat er nog steeds veel islamisten en Sahrawi's (uit de door Marokko bezette westelijke Sahara) als politiek gevangene vast zitten.

Studiedag en debat over politieke ontwikkelingen in Marokko

Emcemo organiseert op 30 november een studiedag in Egmond aan Zee en op 1 december een debat in Felix Meritis over recente politieke ontwikkelingen in Marokko. Voor beide bijeenkomsten heeft Emcemo een aantal prominente gasten uit Marokko uitgenodigd. Gespreksonderwerpen zullen zijn: mensenrechten, de positie van de vrouw in Marokko, de culturele en etnische verscheidenheid in Marokko, de politieke islam en de relatie van de Marokkaanse overheid met de Marokkaanse diaspora.

Marokko staat de afgelopen tijd volop in de belangstelling. Er wordt veel gediscussieerd over de politieke ontwikkelingen in Marokko en het Marokkaanse beleid ten opzichte van Marokkaanse migranten. Emcemo heeft sinds de oprichting van de organisatie in 1997 dit soort debatten georganiseerd en gestimuleerd. Emcemo vindt het belangrijk dat er kritisch gekeken wordt naar de ontwikkelingen in Marokko, maar wil ook bevorderen dat de meningsvorming zoveel mogelijk op basis van feiten tot stand komt.

Tijdens de studiedag en het debat zal gesproken worden over de volgende thema’s:

• Marokko en de politieke islam
• de positie van de vrouw, vijf jaar na wijziging van de Mudawannah
• de positie van de taal en het cultureel erfgoed 10 jaar na de oprichting van IRCAM (Koninklijk Instituut van de Tamazight Cultuur)
• mensenrechten na het IER-rapport (waarheids- en gelijkheidscommissie)
• burgerschap en de rol van Marokkaanse migranten (dit onderwerp alleen tijdens het debat op 1 december).

De volgende Marokkaanse gasten zullen acte de présence geven:

•    Ahmed Arrahmouch, advocaat en voorzitter van het netwerk Azetta
•    Ahmed el Herzni, voorzitter van Conseil Consultatif des Droits des Hommes (CCDH)
•    Mohamed Touzi, socioloog
•    Kamel Lahbib, voorzitter van Platform van NGO’s in Marokko
•    Ahmed Boukous, voorzitter van L’Institut Royal de la Culture Amazighe
•    Leila Rhiwi, activiste van een Marokkaanse vrouwenbeweging
•    Driss el Yazami, voorzitter van de Conseil de la Communauté Marocaine à l’Etranger (CCME) is alleen tijdens het debat aanwezig

De studiedag zal plaats vinden op 30 november in Egmond aan Zee van 10 tot 17 uur. De voertaal zal tijdens deze bijeenkomst het Marokkaans-Arabisch zijn.

Het debat vindt plaats op maandag 1 december vanaf 19.30 uur in Felix Meritis (Amsterdam). Het debat zal geleid worden door Miep van Diggelen (directeur ACB Kenniscentrum). De voertaal zal Frans zijn er wordt gezorgd voor vertaling in het Nederlands.

Omdat het de verwachting is dat voor beide bijeenkomsten veel belangstelling bestaat, wordt u met klem verzocht u vooraf aan te melden middels bijgaand aanmeldformulier (zie link onder om document te downloaden) en dat te mailen naar info@emcemo.nl. Inschrijving geschiedt op volgorde van binnenkomst. U krijgt per mail een bevestiging van uw deelname, zo lang er nog plaats is.

Download inschrijving_emcemo.doc

Meer informatie: info@emcemo.nl

Zie ook:

verbondenheid met Marokko is evident en legitiem
Marokko wil invloed op Marokkaanse diaspora vergroten (Hassan Bahara)
Wij zijn Nederlandse burgers (manifest van Nederlandse Marokkanen die waarschuwen voor Marokkaanse controlepolitiek over Marokkaanse gemeenschap)
De greep van Marokko (uitzending Eénvandaag) 
En, hoe was het in Marokko?
De moeizame relatie van Marokko met haar migranten

Marokko wil invloed op Marokkaanse diaspora vergroten (Hassan Bahara)

Schrijver Hassan Bahara reageert op de verklaring Verbondenheid met Marokko is evident en legitiem! die vandaag op het Allochtonenweblog verscheen. In deze verklaring stelden de ondertekenaars dat betrokkenheid bij het land van herkomst niet slecht hoeft te zijn voor de integratie en ze pleiten voor een positieve houding ten opzichte van Marokko in plaats van "cynisme, negativisme en sektarisme." Hieronder de reactie van Hassan Bahara.

Het eerste dat opvalt aan de verklaring Verbondenheid met Marokko is evident en legitiem! is niet eens zozeer de inhoud als wel de naam van een van de ondertekenaars, te weten die van ex-SP politicus Ali Lazrak. Ik noem die naam omdat de opstellers van de verklaring nogal rücksichtslos tekeer gaan tegen sommige kringen van Nederlanders van Marokkaans afkomst die het waagden om vraagtekens te zetten bij de bemoeienissen van de Marokkaanse overheid met de levens van Nederlandse Marokkanen. De opstellers noemen deze kritische kringen van Nederlanders van Marokkaanse afkomst zonder blikken of blozen opportunistisch. Sta daar eens bij stil. De opstellers van een verklaring, die mede ondertekend wordt door Ali Lazrak, hebben het lef om anderen van opportunisme te beschuldigen. Ali Lazrak, het vroegere Tweede Kamerlid, die schitterde door afwezigheid in Tweede Kamer maar niettemin weigerde om een deel van zijn salaris aan de partijkas van de SP af te dragen, wat usance is binnen die partij, en als je het er niet mee eens bent, dan word je er ook niet lid van; dezelfde Ali Lazrak dus die nog altijd een bedrag van 25.000 euro moet terugbetalen aan de Tweede Kamer vanwege het opvoeren van kosten die niet aantoonbaar zijn (zie Wikipedia); dezelfde Ali Lazrak dus die vervolgens Marokko verkoos boven Nederland omdat hem hier de grond onder de voeten te heet werd. Die Ali Lazrak dus, die niet alleen een dief is, maar ook een angsthaas die zijn verantwoordelijkheid niet durft te nemen, ondertekent een verklaring waarin andere mensen van opportunisme worden beschuldigd. Sta daar eens even bij stil!

Dan de inhoud van de verklaring. Of wacht, eerst iets over Nadia Bouras, niet alleen promovendus aan de Universiteit van Leiden maar ook lid van de Conseil de la Communauté Marocaine à l’Etranger (CCME), die voortkwam uit de CCDH. Over dat CCDH schreef ik in 2007 een artikel in de Volkskrant  waarin ik de rol van politica Khadija Arib bekritiseerde. Mijn kritiek op haar was dat ik het afkeurde dat een politica zich inlaat met een orgaan als CCDH dat naar mijn idee vooral is opgericht om de greep om de Marokkaanse diaspora te verstevigen (lees: Marokkaans houden). Ik achtte het niet verstandig dat een politica hand en spandiensten levert voor een organisatie die Marokkanen vooral Marokkaans wil houden terwijl het mij juist zaak lijkt dat Marokkanen beter hun weg leren vinden in Nederland dan nu het geval is. Organisaties als CCDH zijn mijns inziens obstakels op die weg. Dat Marokko er alles aan gelegen is om haar invloed op de Marokkaanse diaspora te vergroten en te consolideren, bewijzen de uitspraken van de Marokkaanse minister van  Marokkaanse gemeenschappen in het buitenland, meneer Ameur, die herhaaldelijk stelt dat Marokkaanse migranten in Europa zich meer moeten inspannen om hun taal en cultuur te behouden (om welke taal en cultuur het gaat weten we maar al te goed: de Arabische). In die context moeten we het CCME plaatsen; hetzelfde CCME waar ook een andere ondertekenaar, Abdou Menehbi, lid van is en dat zich ten doel stelt om de wil van Marokko in het buitenland uit te voeren. Het roept dan ook de vraag op wie het woord voert in de verklaring. Nadia Bouras en Abdou Menehbi als onafhankelijke burgers van Marokkaanse afkomst, of Nadia Bouras en Abdou Menehbi als marionetten van een buitenlands regime?

Terug naar de inhoud van de verklaring. De tekst moet een discussie entameren over de banden van Marokko met de Marokkaanse diaspora, en die discussie moet vrij zijn van speculaties, verdachtmakingen en polarisatie. Het klinkt nobel, maar het snijdt weinig houdt als er in de tekst ook te lezen valt dat Marokkanen van Nederlandse afkomst die wel kritiek hebben op de bemoeienissen van de Marokkaanse overheid klakkeloos worden weggezet als opportunisten die met hun kritiek munt proberen te slaan uit de vijandelijke attitude van ultra rechtse en anti-Marokkaanse tendensen binnen de politieke arena. Hoe moeten wij ons zo’n discussie voorstellen waarin critici van de Marokkaanse overheid opportunisten worden genoemd, en waar lieden als Nadia Bouras zich bij voorbaat al presenteren als de enige legitieme woordvoerders van de Marokkaanse diaspora die van elke verdenking vrij zijn? Is er alleen een discussie mogelijk als zij wel vrijelijk mogen speculeren en polariseren en mensen opportunisten mogen noemen?

'Verbondenheid met Marokko is evident en legitiem'

Is betrokkenheid van migranten bij het land van herkomst slecht voor hun integratie in Nederland? En op welke manier kun je als migrant het beste invloed uitoefenen op democratiseringsprocessen in het land van herkomst? Het zijn vragen die onder Marokkaanse Nederlanders tot heftige discussies kunnen leiden. Een groep prominente Marokkaanse Nederlanders heeft een verklaring opgesteld en ondertekend waarin ze stellen dat betrokkenheid bij het land van herkomst niet slecht hoeft te zijn voor de integratie en waarin ze pleiten voor een positieve houding ten opzichte van Marokko in plaats van "cynisme, negativisme en sektarisme." Hieronder de verklaring.

De commotie die recentelijk ontstaan is naar aanleiding van het bezoek van een aantal Nederlandse imams en geestelijk verzorgers aan een conferentie in Marokko past in een reeks van ongefundeerde standpunten en verdachtmakingen met betrekking tot de banden die Nederlandse Marokkanen onderhouden met het land van herkomst. Met deze verklaring willen wij hier stelling tegen nemen.
Wij zijn Nederlandse burgers met een Marokkaanse achtergrond die op verschillende terreinen in de Nederlandse samenleving actief zijn. Wij zijn studenten, academici, vertegenwoordigers van migrantenorganisaties, ambtenaren, ondernemers, journalisten, artsen en bestuurders. Wij zijn de eerste en de tweede generatie, wij zijn mannen en vrouwen. Maar veelal zijn wij individuen die democratie, solidariteit, mensenrechten en gelijkwaardig burgerschap een warm hart toedragen.
De band tussen Nederlandse Marokkanen en hun land van herkomst Marokko inspireert heftige en niet altijd onschuldige politieke debatten. De dominante veronderstelling in het debat is dat een voortgaande betrokkenheid bij het land van herkomst de integratie in de Nederlandse samenleving belemmert. Bovendien, zo oordelen verschillende politieke partijen, is die betrokkenheid onvrijwillig. Dit is niet alleen onjuist, maar geeft ook een eenzijdig beeld van de werkelijkheid. Nederlanders van Marokkaanse komaf hebben behoefte om de banden aan te halen of te blijven onderhouden met Marokko. Die betrokkenheid uit zich op verschillende manieren. De meesten voelen zich nauw betrokken bij de ontwikkeling van hun geboortestreek of die van hun ouders, sommigen investeren in ondernemingen, sommigen zetten zich in voor de verbeteringen van mensenrechten, onderwijs of gezondheidszorg, sommigen sturen geld naar achtergebleven familieleden en kennissen en sommigen zien Marokko vooral als een aantrekkelijk vakantieland. Nederlanders van Marokkaans komaf hebben het recht om op hun manier vorm te geven aan hun verbondenheid met het land van herkomst. 

Hun engagement bij Marokko is niet iets van de laatste jaren. Sinds het begin van de Marokkaanse migratie naar Nederland zijn de onderlinge banden aanwezig geweest. In het "tijdperk van lood" was veel strijd in Marokko tegen het repressieve regime. Die strijd zette zich voort in Nederland. Van veraf werd in Nederland gestreden voor een democratischer Marokko, voor mensenrechten, voor solidariteit en voor vrijheid. Tegelijkertijd werd gestreden voor een gelijkwaardige positie in Nederland. De strijd van toen is niet meer de strijd van nu. De Marokkaanse samenleving is veranderd. Er zijn belangrijke stappen gezet op weg naar meer democratisering: er is meer aandacht voor mensenrechten, de positie van vrouwen is verbeterd en er is erkenning van diversiteit van de Marokkaanse cultuur en erfgoed. Marokko is er nog lang niet, maar verdient aanmoediging en kan wel op onze steun rekenen. Deze positieve houding achten wij beter dan cynisme, negativisme en sektarisme.  Helaas zijn deze laatste trekken nog aanwezig bij sommigen; zowel in de Nederlandse politiek als in sommige opportunistische kringen van Nederlanders van Marokkaans afkomst. Die laten van zich horen wanneer ze de opportuniteit vinden, maar vooral om munt te slaan uit de vijandelijke attitude van ultra rechtse en anti-Marokkaanse tendensen binnen de politieke arena.

Berichtgeving in Marokkaanse pers over conferentie imams

In de Marokkaanse pers is ook bericht over de conferentie waaraan Nederlandse imams deelnamen. Opvallend in de berichtgeving is overigens dat er niet wordt gesproken over imams, maar over moskeebestuurders. Hieronder een (vrije) vertaling van een bericht van de website Biladi.

Marrakech, 25/10/08- Verantwoordelijken en bestuurders van Marokkaanse moskeeën uit Europa en specifiek uit België, Duitsland, Nederland, Zweden, Noorwegen en Denemarken, hebben op zaterdag in Marrakech, een werkconferentie met meer dan 100 deelnemers bijgewoond.
Tijdens deze vergadering hebben de deelnemers bevestigd dat zij zich zullen inzetten voor de kernwaarden en deugden van de islam en dat zij zich zullen inspannen om het gat te vullen in de bestaande Marokkaanse gebedshuizen en een respectvolle dialoog bevorderen van burgerschap, gebaseerd op rechtvaardigheid, gelijkheid mensenrechten en het respect voor verschil.
Zij hebben in dit opzicht, uiting gegeven van hun waardering voor verschillende projecten en initiatieven die recentelijk door het Koninkrijk op het gebied van religie zijn gestart. De deelnemers hebben ook gewezen op het belang van culturele en religieuze activiteiten om de Marokkaanse gemeenschap in de respectievelijke landen te beschermen, vooral de tweede generaties, tegen jeugdcriminaliteit en extremisme.

De vergadering werd afgesloten met het uitspreken van de bereidheid van de deelnemers om bij te dragen tot de ontwikkeling in Europa van een gematigde islam, tolerantie en respect ten opzichte van EU-wetten.
De deelnemers hebben hun waardering voor dit initiatief uitgesproken en hebben hun toewijding getoond aan  de persoon van de koning, dat God hem hierbij ondersteunt. Zij benadrukken dat de gevolgde weg van de koning in zijn hoedanigheid van Amir al mouminine (prins van de gelovigen) van een islam gebaseerd op openheid en menselijke waarden het Koninkrijk van Marokko tot een voorbeeldig samenleving heeft gemaakt.

De greep van Marokko

Vergroot Marokko haar invloed op haar onderdanen in het buitenland? Er zijn beschuldigingen dat het land actief taal en cultuur probeert te verspreiden en Marokkaanse Nederlanders zouden worden gedwongen geld te investeren in het moederland. Sinds duidelijk werd dat de geheime dienst van Marokko in Nederland spionnen heeft rondlopen staat de kwestie weer bovenaan de agenda. Deze week is er een spoeddebat in de Tweede Kamer, maar wat klopt er van de beweringen?
Bekijk de uitzending van Eénvandaag waarin onder andere Abdelghafour Ahalli, Nadia Bouras en Abdou Menebhi aan het woord komen. Klik hier voor de uitzending.

Zie ook: En hoe was het in Marokko? over de Marokkaanse bemoeienis met Marokkaanse migranten

Wij zijn Nederlandse burgers!

Rabat voert al decennialang een controlepolitiek over de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Ten tijde van koning Hassan II ging dat gepaard met intimidatiepraktijken via de beruchte Amicales. Onder het huidige bewind van Mohammed VI wordt een softe strategie gevolgd. Ook voor deze nieuwe beïnvloedingstactieken heeft de Marokkaanse gemeenschap meermalen gewaarschuwd.

Zo begint een manifest vandaag in de Volkskrant. Het manifest is opgesteld door M’hamed Abttoy (cartoonist), Salima Belhaj (D66 fractievoorzitter Rotterdam), Habib el Kaddouri, Farid Aoulad Lahcen (bestuurder Stem Marokkaanse Democraten Nederland), Fouad El Haji (raadslid PvdA Rotterdam), Asis Aynan (schrijver), Mohammed Benzakour (publicist), Abdelghafour Ahalli, Majid Ben Ali, Farid Benkaddour (onderwijzer), Ali Belhaji (onderwijzer) en Said Bouddouft. Hieronder het vervolg.

De veronderstelde spionagezaak in Rotterdam heeft extra dynamiek gegeven aan de praktijken van bemoeienis en beïnvloeding. Hiermee wordt de lange arm van Rabat-nieuwe-stijl bevestigd. De ondertekenaars van dit manifest hebben een Marokkaanse achtergrond en uiteenlopende professionele profielen en betrokkenheden, maar zijn bovenal Nederlandse burgers. Zij spreken zich uit tegen de Marokkaanse inmenging. In Nederland ligt onze toekomst en die van onze kinderen.

Na bijna veertig jaar stellen wij vast dat de Marokkaanse gemeenschap aardig is geaard in Nederland. Vanaf de eerste generatie is hard gewerkt en geknokt voor eigen rechten en belangen. Vaak met steun van Nederlandse bonden, kerken, andere maatschappelijke organisaties en ook gewone individuen. Erkenning en waardering daarvoor is op zijn plaats.

Hybride

De Marokkaanse gemeenschap is hybride en dynamisch geworden. Zij blinkt uit in positief, maar helaas ook in negatief talent. Er zijn uit de schoot van deze gemeenschap bekende en succesvolle zonen en dochters geboren: schrijvers, politici, ondernemers en sporters. Maar we kunnen niet ontkennen dat een deel van haar kinderen criminelen en religieuze fanatici zijn.

Het debat in Nederland over de integratie van Marokkaanse Nederlanders en de islam dwingt de gemeenschap voortdurend tot zelfkritiek. Er worden harde noten gekraakt, ook in eigen kring. Maar we zien ook een negatieve reactie hierop, zoals radicalisering en zich afkeren van de samenleving.

Wij zijn representanten van een grote groep die voor Nederland kiest, in voor- en tegenspoed. Met dit manifest willen wij dit benadrukken. Wij nemen hiermee onze verantwoordelijkheid.

Wij behoren tot een zelfbewuste generatie die meedoet en op een democratische wijze ageert en reageert op problemen in de samenleving. Ons pleidooi is gebaseerd op respect, vrijheid, zelfbeschikking en tolerantie.

Complicaties

Wij zijn burgers van Nederland en keuren elke bemoeienis van de Marokkaanse overheid met ons leven hier af. Wij wijzen op de politieke, juridische en maatschappelijke complicaties die Nederlandse burgers met een Marokkaanse achtergrond ervaren in hun relatie met de Marokkaanse staat. Op het vlak van vrouwenrechten, nationaliteit, naamkeuze voor eigen kinderen, religieuze oriëntatie en seksuele voorkeur lopen veel nieuwe Nederlanders vast, elke dag.
 

Marokko blokkeert geld overbrengen naar Nederland

Marokkaanse Nederlanders die in Marokko geld sparen of een huis hebben gekocht, kunnen hun kapitaal niet overbrengen naar Nederland om bijvoorbeeld hier in een woning te investeren.

Al decennia lang stimuleert de Marokkaanse staat haar ‘onderdanen in het buitenland’ te investeren in Marokko. De meeste Marokkanen weten niet dat zij de opbrengst van deze bezittingen vrijwel niet naar Nederland kunnen overmaken, zo blijkt uit onderzoek van de Volkskrant. Het gaat hierbij voornamelijk om de opbrengst uit de verkoop van onroerend goed.

Vooral de eerste generatie Marokkanen in Nederland (in 2007 waren dat er bijna 168 duizend) heeft fors geïnvesteerd in huizen in Marokko vanuit het idee dat zij zouden terugkeren. Woningen die voor ongeveer 40 duizend gulden in Marokko werden gebouwd, zijn nu soms vijf keer zoveel in euro’s waard.

Wanneer de ouders overlijden, willen de kinderen dikwijls de nalatenschap in Nederland investeren. Maar dat is welhaast onmogelijk. Zij moeten daarvoor een verzoek indienen bij het 'Office des Changes', maar dat wordt volgens Buitenlandse Zaken in ‘slechts hoogst uitzonderlijke gevallen gehonoreerd’. In welke gevallen het Office wel tot afgifte van een vergunning overgaat, is onbekend. ‘Het heeft zich hierover nooit uitgesproken.’

Hoeveel geld Marokkaanse Nederlanders sinds begin jaren zestig in Marokko hebben geïnvesteerd, is onbekend. Uit onderzoeken blijkt wel dat Nederlandse migranten elk jaar veel geld naar hun herkomstland brengen. Alleen al in 2007 was dat circa 80 miljoen euro, vermoedt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS).

Bron: De Volkskrant/ redactie Maroc.NL

Politie Rotterdam ontslaat 'spion'

Brigadier R.L.  van het politiekorps Rotterdam-Rijnmond is ontslagen wegens spionage voor de geheime dienst van Marokko.  Dat bleek gisteren uit een reportage van NOVA. De brigadier had een goede naam in het korps en was lid van de ondernemingsraad. In februari stond hij nog naast prinses Maxima, toen zij de diploma's uitreikte voor een Rotterdams project (Project Maxima) voor allochtone werklozen. De agent was de initiatiefnemer van het project.

De zaak kwam aan het licht toen de inlichtingendienst AIVD dit voorjaar een tip kreeg over de agent, waarin het vermoeden werd uitgesproken dat hij politie-informatie doorgaf aan de geheime dienst van Marokko. Het politiekorps Rotterdam-Rijnmond laat NOVA weten dat er een disciplinair onderzoek is ingesteld naar de brigadier. "Het onderzoek heeft aangetoond dat er sprake is van ernstig plichtverzuim en heeft geleid tot strafontslag". Het Openbaar Ministerie in Rotterdam heeft laten weten dat besloten is om de man niet te vervolgen, "omdat er onvoldoende aanknopingspunten zijn voor een succesvolle strafrechtelijke vervolging".

Volgens Saïd Bouddouft, voormalig voorzitter van het Samenwerkingsverband Marokkanen en Tunesiërs (SMT), doet de geheime dienst van Marokko sinds de bloedige aanslagen in Casablanca (mei 2003) er alles aan om terrorisme en radicalisering tegen te gaan. Dat verklaart mogelijk de Marokkaanse interesse in informatie uit de Nederlandse politieregisters, waarin waarschijnlijk namen te vinden zijn van Marokkanen die in verband gebracht kunnen worden met radicalisering. Bouddouft vindt deze spionage een gevaarlijke ontwikkeling: "Ik ken een voorbeeld van een Nederlandse Marokkaan die tijdens zijn vakantie een aantal weken is verdwenen. Achteraf bleek hij ten onrechte te zijn opgepakt door de geheime dienst, en in de cel te hebben gezeten op verdenking van het hebben van radicale ideeën.
Bron: NOVA

Marokkaanse blogger cel in vanwege beledigen koning

In Marokko is een 29-jarige blogger veroordeeld tot een celstraf van twee jaar en een boete van 5.000 dirham,  omdat hij de koning Mohammed VI op een blog beledigd zou hebben. De 29-jarige Mohamed Erraji beschuldigde de monarchie ervan een cultuur van afhankelijkheid aan te moedigen waar trouw beloond wordt met gunsten. "Hierdoor zijn de Marokkanen een volk zonder waardigheid geworden, die leven van donaties en geschenken", zo schreef hij.

 Volgens een familielid was de man zonder advocaat voor de rechter gebracht en was zijn rechtszaak binnen tien minuten beklonken. "Het ging vrij snel en we konden nauwelijks horen wat er gezegd werd", aldus het familielid van de veroordeelde. Erraji komt uit een arme familie en heeft een zwakke gezondheid. "Hij wil alleen maar het beste voor zijn land", klinkt het. De regering weigerde commentaar.

Volgens een plaatselijke mensenrechtenorganisatie zou er helemaal geen sprake zijn geweest van een belediging aan het adres van koning Mohammed. De blogger uitte alleen maar zijn politieke visie over hoe het land bestuurd wordt. Enkele maanden geleden werd een jonge man opgesloten nadat hij op Facebook een profiel in naam van de broer van de koning had geopend. Na een wereldwijde internetcampagne werd hij weer vrijgelaten. Bron: het laatste nieuws

In het kritische Marokkaanse blad telquel verscheen onlangs een interessant artikel over het Marokkaanse koningshuis.

Op de website globalvoices online is de tekst van het blog verschenen. Hieronder de Arabische tekst en de Engelse vertaling:

رج الملك كما يفعل عادة للتجول بسيارته في شوارع المدينة ، وكان معه داخل السيارة ابنه البكر ، الذي هو ولي العهد . في ملتقى الطرق سيتوقف الملك أمام شرطي المرور الذي ينظم حركة السير ، والتفت إلى ابنه الصغير ذو الخمس سنوات يسأله إن كان يرغب أن يصبح شرطيا عندما يكبر ، وعوض أن يجيب الصغير أخذ الشرطي المبادرة وأجاب الملك بأنه يتمنى أن يرى ولي العهد الصغير جالسا على عرش أسلافه في أحد الأيام ، وأضاف كلمات يثني فيها على الملك . الملك بطبيعة الحال أعجبه ما سمع من فم الشرطي ، وقبل أن ينصرف كافأه على الفور ب “كريما” ! للإشارة فالملك الذي كان بطلا لهذه الواقعة ليس ملكا آخر غير محمد السادس!
إذا صح هذا الخبر الذي أوردته “الجريدة الأولى” في عددها التسعين ، فعلى المغاربة أن يقتنعوا بأن المغرب لن يتغير كما نتمنى حتى في عهد الحسن الثالث !

As is his tradition, the King went for a drive in his car, along with his eldest son, who is the Crown Prince. At a junction, he stopped in front of a traffic policeman, who was regulating traffic. He turned to his five-year-old son and asked him is he wanted to become a policeman when he grew up. Instead of waiting for the little boy to respond, the policeman took the initiative, and told the King that he hopes that the young Crown Prince will one day ascend the throne of his forefathers. He continued to praise the King. At usual, the King enjoyed what came out of the policeman's mouth, and before leaving bestowed the title of ‘Noble' on him. The King who is the hero of this story is no other than Mohammad the Sixth!
And if this story which appeared in the First Newspaper's 90th edition is true, then Moroccans have to remain convinced that Morocco will never change as they wish even in the reign of Hassan the Third!

يجب علينا أن نعترف بأن الذي أهلك بلدنا وأوصله إلى هذه الرتبة المخجلة التي يحتلها على الصعيد العالمي في كل المجالات هو اقتصاد الريع ، الذي ينتفع به المحظوظون دون غيرهم من أبناء وبنات الشعب ، وطبعا فلسنا بحاجة إلى استعمال المصطلحات الكبيرة التي يستعملها السياسيون كي نفهم ما هو “الريع” ، فمعناه بكل بساطة هو أن تأخذ حق الآخرين بدون وجه حق ! ورخص

 

En, hoe was het in Marokko?

Veel Nederlandse Marokkanen zijn deze zomer naar Marokko gegaan. Voor Marokko is het van groot (economisch) belang dat ze blijven komen. Maar, vinden ze het allemaal nog wel zo leuk om te gaan? En hoe zit het trouwens met die Raad voor de Migranten?

"Marokko heeft gaten geslagen in mijn voorheen immer vrolijk gemoed. Sinds mijn terugkomst schuw ik mensen en zonlicht. Ik ben gedesoriënteerd als een kat die in het rond is gedraaid en zijn gevoel voor evenwicht compleet is verloren. Dramatisch? Dan vraag ik je: hoe zou jij er aan toe zijn als je twee weken lang door een land trok waar de omgangsvormen ruw zijn, waar het klimaat verstikkend is, waar je dagelijks met jaloezie wordt geconfronteerd, simpelweg omdat je het geluk hebt in Europa te wonen, waar prostitutie stuitende vormen heeft aangenomen en waar corruptie nog altijd welig tiert, waar ambtenaren, politie, douaniers je met minachting behandelen als je geen woord Arabisch spreekt? Hoe zou je je voelen als je daar twee weken lang aan werd blootgesteld? Nou dus..."

Aldus schreef de succesvolle schrijver Hassan Bahara op 9 augustus op zijn weblog. Hassan was niet de enige die afgelopen zomer naar Marokko ging: van de 335.000 Nederlandse Marokkanen ging naar schatting 65% die kant op. Ze gingen om familie te bezoeken, een huwelijksfeest te vieren, zelf op zoek te gaan naar een (nieuwe) partner en als het mee zat was er ook nog tijd voor vakantie, vaak in het huis dat de ouders hebben laten bouwen in de buurt van hun geboortedorp. 

Gemengde gevoelens
Hassan Bahara is niet de enige die zich openlijk kritisch uitlaat over Marokko. Vooral jonge Nederlandse Marokkanen laten weten gemengde gevoelens te hebben bij een bezoek aan Marokko. De 21-jarige Hicham Achatibi (21) uit Roosendaal laat in De Stem weten:

"Als ik straks terug ben in Europa, kus ik de grond. Ik zit er echt even doorheen." Hicham was het zat. De drukte, de slechte wegen, de obers die je steeds proberen op te lichten. Want die obers zien in Europese Marokkanen vooral dikke portemonnees. "Je weet dat het gebeurt. En weet je wat ik dan doe: dan zeg ik dat ik weet dat hij te veel rekent. En geef ik nog een paar dirham extra." In Marokko zien ze Hicham vooral als een Nederlander.  Hicham: "We zaten in een taxi. Zegt die chauffeur: 'Zie je die meisjes in bikini op het strand? Ze zien er zo goedkoop uit, alsof ze voor 15 dirham (1,20 euro) met je meegaan. Ze komen zeker uit Nederland?' Daarmee wilde hij zeggen: het zouden jullie zussen kunnen zijn!"

Voetballer Ibrahim Afellay (PSV, Nederlands elftal) is in een reportage van Eén Vandaag wel positief over Marokko. Tegelijkertijd moet het een teleurstelling voor hem zijn dat hij deze zomer niet volgens planning het Cruyffcourt in zijn stad El Houceima kon openen. Afellay had het Cruyffcourt twee jaar geleden aan de stad van zijn ouders geschonken, maar vooralsnog is het blijven steken in de Marokkaanse bureaucratie.

Zowel Dagblad De Stem als de Volkskrant hebben deze zomer in paginagrote artikelen aandacht besteed aan de soms moeizame relatie tussen Marokkaanse jongeren uit Europa en jongeren die in Marokko geboren en getogen zijn. Mo uit Breda in De Stem: "Je voelt soms de jaloezie. Ze denken: waar betalen die jongens in vredesnaam die auto's van? Soms laten ze je het ook voelen; dan snijden ze auto's met Europese kentekens extra af. Ik begrijp hun gevoel ook wel, maar wat doe je eraan?"

Op zijn beurt beklaagt de in Marokko woonachtige kunstschilder Mohamed Bennani zich in de Volkskrant over het gedrag van de Europese jongeren:

‘Het zijn de slecht opgevoede jongeren uit de banlieus van Europa die zo doen. Ze zijn daar   niet geïntegreerd, en ze denken dat in Marokko alles mag omdat ze meer geld hebben. Deze jongeren snappen niet wat vrijheid is. Zoals ze zich in Marokko gedragen, dat kan in Parijs of Amsterdam ook niet. Ze geven een onecht beeld van Europa aan de jonge Marokkanen hier die het moeilijk hebben. Ik weet wel dat de meesten een auto lenen of huren, maar Marokkanen hier krijgen zo het idee dat je in Europa binnen drie jaar een Mercedes S320 cdi hebt.’

De moeizame relatie van Marokko met haar migranten

De relatie met de Marokkaanse overheid blijft een gevoelige kwestie binnen de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Onlangs laaide deze discussie weer op toen Mohammed Ameur, de Marokkaanse minister van Marokkaanse Gemeenschappen in het Buitenland stelde dat Marokkaanse migranten in Europa zich meer moeten inspannen om hun eigen taal en cultuur te behouden.

In het Franstalige blad Aujourd'hui le Maroc verklaarde Ameur dat de Marokkaanse gemeenschap in het buitenland moet beschouwd worden als de zeventiende provincie van Marokko en dat Europese kinderen van Marokkaanse afkomst onderwijs moeten gaan volgen in de Marokkaanse cultuur en de Arabische taal. Ook zal er door Marokko geld worden vrijgemaakt voor culturele reizen voor jongeren naar Marokko, om de banden met het land van herkomst te versterken.

Dat Marokko invloed probeert uit te oefenen op Marokkaanse migranten in Europa is niets nieuws. De Marokkaanse overheid heeft zich altijd fors bemoeid met de overzeese Marokkanen. Belangrijkste reden hiervoor is dat het land economisch sterk afhankelijk is van overmakingen van arbeidsmigranten. Er wonen ruim drie miljoen Marokkanen in Europa. Na de inkomsten uit de winning van fosfaat zijn de financiële overboekingen van die migranten aan (hun familie in) het land van herkomst de belangrijkste inkomstenbron. Behalve economisch worden ook de culturele en politieke banden met de migranten in Europa gestimuleerd. Vroeg werd hierbij gebruik gemaakt van de Amicales’ (Amicales des Travailleurs et Commerçants Marocains à l΄etranger). Deze organisatie, was tot begin jaren negentig actief in Nederland. De organisatie controleerde en intimeerde in opdracht van koning Hassan II, de Marokkanen in het buitenland.

De laatste jaren zoekt de Marokkaanse overheid naar andere middelen om de banden met Marokkaanse migranten aan te halen. Sommige optimisten hopen dat de Marokkaanse overheid hierbij streeft naar een democratischere invulling van de relatie met haar migranten. Zij verwijzen daarbij naar de Commissie voor Rechtvaardigheid en Verzoening( IER), die onderzoek deed naar de wandaden onder het regime van koning Hassan II en daarbij specifiek aandacht besteedde aan de positie van Marokkaanse migranten. Ook kwam de huidige koning Mohammed VI met enkele hervormingen, waaronder het idee van een Raad van Migranten onder zijn voorzitterschap. De eerste 37 leden van die raad zijn in februari geïnstalleerd, waaronder vier Nederlandse Marokkanen. Kijk voor de doelstellingen en de samenstelling van de raad hier (Engelse tekst).

Er is echter ook kritiek. Op 9 februari hebben Marokkanen uit verschillende Europese landen zich in Parijs verenigd in het Forum voor Burgerschap en Solidariteit uit protest tegen  ‘alle inmenging van Marokkaanse autoriteiten’.

Afgelopen zaterdag schreven Janny Groen en Annieke Kranenberg een lang en goed gedocumenteerd artikel in het Vervolg in de Volkskrant, waarin de verschillende 'stromingen' binnen de Nederlands Marokkaanse gemeenschap aan het woord kwamen. Hieronder een uitgebreide samenvatting.

Khadija Arib liet in het Volkskrantartikel weten afstand te nemen van Ameur. ‘Volgens mij voelt geen enkele Marokkaan in Nederland zich hierdoor aangesproken. Die laten zich de wet niet voorschrijven door een minister uit Marokko. Jongeren hebben daar echt geen boodschap aan’, zei ze . Arib gelooft niet dat Rabat wederom de lange arm naar de migranten in Europa wil uitstrekken. ‘Maar wat wel duidelijk werd, is dat de Marokkaanse autoriteiten verouderde opvattingen hebben over emigratie’, zegt ze. 'Over migranten denken...

Artikelen over Marokko, mensenrechten en migranten

In onderstaand Worddocument treft u een selectie van de artikelen over Marokko, mensenrechten en migranten die tussen oktober 2005 en november 2007 op het Allochtonenweblog zijn verschenen.

Download marokko.doc

Debat in Rabat: over de Marokkaanse diaspora

Van 8 tot en met 10 december vindt  het slotdebat van Al Monadara in Rabat (Marokko) plaats. Al Monadara is het initiatief van vier Nederlands-Marokkaanse organisaties. Doel is een debat op gang te brengen over de relatie tussen Marokko en de Marokkanen in de diaspora. Het initiatief heeft geleid tot diverse bijeenkomsten in Marokko en Europa, maar heeft ook steun gekregen van Marokkanen in bijvoorbeeld Canada,West- Afrika en de golfstaten.

De Nederlandse inbreng voor het slotdebat in Rabat is op papier gezet door Nadia Bouras (historica) en Roemer van Oordt (politicoloog). Het resultaat is een rapport dat ook interessant is voor de thuisblijvers en voor ieder die geïnteresseerd is in de relatie tussen Marokko en  Marokkanen in Nederland. Hieronder de integrale tekst. (dit artikel is oorspronkelijk op 5 december 2006 op het Allochtonenweblog verschenen)

De Marokkaanse gemeenschap in Nederland: van arbeidsmigratie tot transnationale diaspora?

Sinds het begin van de Marokkaanse migratie naar Nederland in de jaren zestig van de vorige eeuw, is de band van migranten met zowel het vestigingsland als het land van herkomst ingrijpend veranderd. Hoewel de verklaring ligt in de dynamiek binnen de Marokkaanse diaspora zelf, zijn de achterliggende oorzaken te vinden in ontwikkelingen binnen Nederland, Marokko en op internationaal niveau. Volwaardig bi- of transnationaal burgerschap van de Marokkaanse diaspora in Nederland en Europa hangt nauw samen met de politieke en sociaal-economische omstandigheden aan beide zijden van de Middellandse Zee.

Nederland
Ruim drie miljoen Marokkanen en hun nakomelingen wonen buiten Marokko, met als belangrijkste concentraties Spanje, Frankrijk, Italië, België, Duitsland, Nederland, Denemarken, Zweden, Groot-Brittannië (inclusief Gibraltar), de VS en Canada. In Nederland wonen meer dan 300 duizend Marokkanen, vooral in de grote steden. In Amsterdam leven ruim zestigduizend Marokkanen. Marokkaanse migranten (en hun organisaties) zoeken zelf naar manieren om vorm te geven aan hun dubbele betrokkenheid. Eenvoudig is dat echter niet. Veel valt daarbij terug te voeren op de forse obstakels die er op sociaal-economische en maatschappelijk terrein zijn om daadwerkelijk te participeren en een effectief en volwaardig burgerschap te verwerven in de Nederlandse samenleving. Daarnaast is er nog altijd sprake van discriminatie (arbeidsmarkt, onderwijs en uitgaansleven) en belemmert de uitermate negatieve beeldvorming over (moslim)migranten en de islam, verscherpt naar aanleiding van de aanslagen in de VS, Madrid, Londen en de moord op van Theo van Gogh in Amsterdam, de mogelijkheden van Marokkaanse migranten volwaardig burgerschap te verwerven in de ontvangende samenleving.

Van arbeidsmigratie naar vestigingsmigratie
In 1969 sloot Nederland met Marokko een verdrag over de werving van arbeidskrachten. Bijna veertig jaar later is de aard van het migratieproces door diepgaande, structurele veranderingen binnen de Marokkaanse diaspora in Nederland ingrijpend gewijzigd. Na gezinshereniging volgde een fase van vestiging en worteling in de samenleving, waarbij het aantal naturalisaties toenam, de sociaal-economische verscheidenheid groeide en het gezicht steeds meer werd bepaald door de tweede en derde generatie. Zij hebben in veel opzichten een totaal ander toekomstperspectief voor ogen dan de ongehuwde arbeidsmigranten uit de jaren zestig en zeventig. Arbeidsmigratie heeft immers plaatsgemaakt voor vestigingsmigratie en remigratie is voor steeds minder van hen een reële optie.

Vanuit de Marokkaanse diaspora in Nederland is in de loop van dit proces de eis van een bi- of transnationaal burgerschap steeds duidelijker geformuleerd en vertaalt in het opeisen van participatie die de sfeer van nationale staten overstijgt. Vooral de meerderheid van hen die uit migrantenouders geboren is, voelt zich economische en sociale partner in twee sferen, het land van vestiging en dat van herkomst. Ondanks de definitieve vestiging, gaat het met een aanzienlijk    deel van de Marokkaanse diaspora in Nederland in de twee strategische domeinen van arbeidsmarkt en onderwijs nog steeds bedroevend slecht.